May mga pamilyang hindi sinisira ng kahirapan—kundi ng papel. Isang pirma. Isang sobre. Isang salitang “mana” na kayang magpalabas ng tunay na ugali ng magkakadugo. Sa loob ng opisina na may dingding ...
Sa ilalim ng malamig na ulan at dilim ng gabi, may mga gate na hindi lang bakal ang nagsasara—kundi puso. Sa harap ng isang malaking bahay na may malalaking bintana at ilaw na warm na parang laging ma...
Humahagupit ang malamig na hangin sa palayan habang dumidilim ang langit—parang may bagyong nagbabadyang bumagsak anumang segundo. Sa gitna ng putik at mabahong tubig na kumikislap sa kanal, isang lal...
May mga luha na hindi mo mailuluha sa airport. May mga pagod na hindi mo puwedeng ipakita sa eroplano. Kaya paglapag mo sa Pilipinas, ang dala mo hindi lang maleta—dala mo ang taon ng pagtitiis, ang g...
May mga gabi na ang ingay ay galing sa kuliglig at hangin—pero may mga gabing mas maingay ang pagsisisi. Sa harap ng isang maliit na bahay na may yero ang bubong at kupas na dingding, may isang tatay ...
Sa bawat pag-uwi ng isang OFW, may dalawang bagay na laging nauuna: ang pag-asa at ang paghuhusga. At sa dapithapon na kulay ube ang langit, sa harap ng lumang bahay na may ilaw sa bintana at bakod na...
May mga gabing mas masakit pa sa gutom ang ingay ng kubyertos—lalo na kapag hindi ikaw ang kumakain. Sa ilalim ng nag-iisang bombilyang nakasabit sa kisame, sa loob ng kusinang may pader na kupas at k...
Umuwi siya na ang dala ay pangarap—pero ang sinalubong sa kanya ay isang eksenang parang tinaga ang puso. Sa loob ng maliit na bahay na amoy lumang kahoy at basang damit, sa ilalim ng nag-iisang bombi...
ANG WALANG LAMANG PITAKA Sa loob ng lumang sala na may ilaw na dilaw mula sa lampshade, may isang tunog na mas matinis pa sa tahimik na kisame—ang paghikbi ng isang babaeng nakaupo sa harap ng bukas n...
ANG ULAN SA HULING PAG-UWI Sa ilalim ng iisang bombilyang dilaw na nakasabit sa kisame ng lumang bahay, tumutulo ang ulan na parang may sariling galit. Basa ang sementong eskinita, madulas ang daan, a...