Hindi siya umiyak sa Qatar kahit ilang beses siyang nadapa sa buhangin at init. Hindi siya umiyak kahit sa gabi, kapag sumisikip ang barracks at ang tanging kasama niya ay ingay ng bentilador at pagod...
Hindi siya makasigaw. Ang kaya lang niyang gawin ay takpan ang bibig niya—para hindi lumabas ang iyak na matagal nang kinukulong ng pagiging “matatag.” Sa loob ng maliit na sala na may ilaw na dilaw a...
Hindi siya nakahinga sa unang segundo. Parang may sumakal sa lalamunan niya habang nakatayo siya sa tapat ng pintuan—nakasuot pa ng kupas na jacket, basang-basa ang buhok sa pawis at hamog ng biyahe, ...
Parang may humatak sa sikmura niya nang makita niya ang logo sa windshield—isang salitang hindi dapat nandun. Sa ilalim ng init ng araw, sa gitna ng kalsadang maalikabok at maingay, nakatayo si Enzo n...
Hindi niya alam kung uunahin niya bang huminga o sisigaw. Sa ilalim ng mga ilaw ng poste, sa basang kalsadang kumikislap sa ulan, nakatayo si Lorna na parang napako sa gitna ng gabi—basang-basang buho...
Bumuhos ang ulan na parang may gustong burahin sa lungsod—mga ilaw ng poste na nanginginig sa basa, mga gulong ng sasakyan na humahawi ng tubig sa kalsada, at isang mahabang tulay sa itaas na parang a...
Hindi niya narinig ang sariling paghinga. Ang narinig lang niya ay ang tunog ng papel na nanginginig sa pagitan ng mga daliri niya—isang bank statement na basang-basa na sa luha, at isang cellphone na...
Hindi niya alam kung alin ang mas masakit—ang malamig na hangin na dumidikit sa balat, o ang init ng luha na ayaw tumigil kahit ilang beses niyang punasan. Sa gilid ng pantalan, sa pagitan ng mga cont...
Hindi niya narinig ang sariling hikbi sa lakas ng ulan, pero ramdam niya ang bawat patak na parang may dalang bigat sa dibdib. Sa ilalim ng tulay, sa pagitan ng mga ilaw ng poste at malamig na semento...
Hindi sila tumawa dahil nakakatawa siya. Tumawa sila dahil madaling pagtawanan ang taong may dala lang na basket—lalo na kapag ikaw ang nakaporma, ikaw ang may oras maglibang, at siya ang may oras mag...