EPISODE 1: ANG NAKASULAT NA AYAW NIYANG BURAHIN
Alas-sais pa lang ng umaga ay nasa San Isidro National High School na si Noel.
Dalawampu’t dalawang taong gulang siya, tahimik, payat, at halos palaging nakayuko kapag may dumadaan na guro. Utility boy siya sa paaralan. Siya ang nagwawalis ng mga silid, nagtatapon ng basura, naglilinis ng comfort room, at nag-aayos ng mga upuang nasisira.
Hindi siya palasalita.
Kapag inuutusan, isang tango lang.
Kapag pinupuri, nahihiyang ngiti.
Pero nang umagang iyon, may isang bagay siyang hindi magawa.
Burahin ang nakasulat sa blackboard ng Room 14.
“Noel!”
Napalingon siya.
Nasa pintuan si Ma’am Cynthia, adviser ng Grade 10. Hawak nito ang lesson plan habang nakakunot ang noo.
“Bakit hindi pa malinis ang board?”
Hindi sumagot si Noel.
Nakatingin lang siya sa blackboard.
May nakasulat doon gamit ang puting chalk.
Hindi mahaba.
Tatlong linya lamang.
PLEASE CHECK ROOM 17.
MAY UMIIYAK DOON TUWING GABI.
HUWAG NINYONG BURAHIN.
“Burahin mo ’yan,” utos ni Ma’am Cynthia.
Hindi gumalaw si Noel.
“Ma’am…”
“Ano?”
“Pwede po bang huwag muna?”
Napatingin ang ilang estudyanteng maagang pumasok.
Parang hindi sila makapaniwala.
Si Noel?
Sumasagot?
Lumapit si Ma’am Cynthia.
“Sino ka para magdesisyon kung ano ang buburahin dito?”
Yumuko si Noel.
“May dahilan po.”
“Anong dahilan?”
Hindi siya nakasagot.
Dahil hindi niya alam kung paano ipaliliwanag ang narinig niya kagabi.
Habang naglilinis siya sa second floor, may narinig siyang mahinang katok mula sa Room 17.
Tatlong beses.
Tok.
Tok.
Tok.
Pagkatapos ay boses ng isang batang babae.
“Kuya…”
Nanigas siya noon sa corridor.
Matagal nang hindi ginagamit ang Room 17.
Ayon sa mga guro, storage room lamang iyon.
Pero nang subukan niyang buksan, naka-lock.
At mula sa loob, may narinig siyang hikbi.
Hindi niya sinabi kahit kanino dahil natakot siyang pagtawanan.
Hanggang sa nakita niya kinaumagahan ang mensaheng iyon sa blackboard ng Room 14.
Hindi niya alam kung sino ang nagsulat.
Pero alam niyang hindi niya iyon maaaring burahin.
“Last warning,” sabi ni Ma’am Cynthia.
Kinuha nito ang eraser.
Pero bago niya maabot ang board, hinarangan iyon ni Noel.
“Ma’am, huwag po.”
Napatigil ang buong classroom.
Namula sa galit si Ma’am Cynthia.
“Ano’ng problema mo?”
At sa lakas ng boses niya, napatingin maging ang mga gurong dumadaan sa hallway.
EPISODE 2: ANG SIKRETONG SILID
“Utility ka lang dito, Noel!”
Umalingawngaw ang sigaw ni Ma’am Cynthia.
“Trabaho mong maglinis, hindi ang makialam!”
Tahimik si Noel.
Masakit ang sinabi nito.
Pero hindi siya umatras.
“May narinig po ako kagabi.”
Napailing ang guro.
“Ano naman?”
“May umiiyak po sa Room 17.”
Biglang nagkatinginan ang dalawang gurong nasa pintuan.
Si Sir Ben, mathematics teacher, ay napakunot-noo.
“Room 17?”
Tumango si Noel.
“Sir, may kumatok po mula sa loob.”
Natawa ang ilang estudyante.
“Baka multo!”
“Kuya Noel, haunted!”
Pero hindi natawa si Sir Ben.
Sa halip, biglang naging seryoso ang mukha niya.
“Anong oras?”
“Mga alas-siyete po.”
Bago pa makapagsalita si Ma’am Cynthia, may dumating na isa pang babae.
Si Principal Elena Ramirez.
“Ano’ng nangyayari rito?”
Biglang tumahimik ang lahat.
Mabilis na nagsalita si Ma’am Cynthia.
“Ma’am, ayaw po nitong si Noel burahin ang kalokohang nakasulat sa board.”
Tumingin ang principal sa blackboard.
Binasa niya ang tatlong linya.
Nanigas ang mukha niya.
Hindi iyon nakaligtas sa paningin ni Noel.
Parang kilala niya ang Room 17.
“Sinong nagsulat nito?” tanong ng principal.
Walang sumagot.
“Ma’am,” sabi ni Noel, “hindi ko po alam. Pagdating ko kanina, nandiyan na.”
Lumapit ang principal sa board.
Binasa niya itong muli.
Pagkatapos ay lumingon kay Noel.
“Sigurado kang may narinig ka?”
“Opo.”
“Boses?”
“Opo.”
“Bata?”
“Opo.”
Biglang namutla ang isang matandang teacher sa likuran.
Si Ma’am Teresa.
“Impossible,” mahina nitong sabi.
Napalingon ang lahat.
“Bakit po?” tanong ni Noel.
Hindi ito sumagot.
Pero ang principal ang nagsalita.
“Isara muna ang klase sa corridor na ito.”
Nagulat si Ma’am Cynthia.
“Ma’am?”
“Ilipat ang mga estudyante sa library.”
“Pero bakit?”
Hindi sumagot ang principal.
Kinuha nito ang cellphone.
“Tumawag kayo sa maintenance supervisor. At tawagan ninyo rin ang barangay.”
Doon nawala ang ngiti ng mga estudyante.
Hindi na ito tungkol sa multo.
May alam ang principal.
At mukhang ayaw niyang ipaalam iyon sa lahat.
EPISODE 3: ANG KATOK SA LIKOD NG PINTO
Bandang alas-diyes nang tumayo sila sa tapat ng Room 17.
Naroon ang principal, dalawang guro, barangay tanod, maintenance supervisor, at si Noel.
May dalawang makapal na padlock ang pinto.
“Gaano na katagal ’tong nakakandado?” tanong ng tanod.
“Mahigit isang taon,” sagot ni Ma’am Teresa.
Napatingin ang principal sa kanya.
“Teresa.”
Parang babala ang tono.
Tumahimik ito.
Gumamit ng bolt cutter ang maintenance supervisor.
Klang!
Nalinis ang unang kandado.
Klang!
Nalinis ang pangalawa.
Hinawakan ni Noel ang sarili niyang braso.
Hindi niya alam kung bakit nanginginig siya.
Binuksan ang pinto.
Umalingasaw ang amoy ng alikabok.
Mga lumang armchair.
Kahon.
Sirang electric fan.
Lumang textbooks.
Walang tao.
Napabuntong-hininga si Ma’am Cynthia.
“Kita n’yo? Wala.”
Pero hindi gumalaw si Noel.
Nakatingin siya sa dulong dingding.
“Sandali po.”
May kakaiba.
May malaking cabinet na nakaharang doon.
At sa ilalim nito…
May maliit na piraso ng asul na tela.
Lumapit si Noel.
“Sir, tulungan n’yo po ako.”
Inusog nila ang cabinet.
At doon nila nakita ang isa pang pinto.
Maliit.
Halos kasinlaki lamang ng utility closet.
“May isa pang silid?” tanong ng tanod.
Namumutla na si Ma’am Teresa.
Hindi makatingin ang principal.
Naka-lock din iyon.
Sinira nila ang kandado.
Pagkabukas—
Napahawak sa bibig si Ma’am Cynthia.
Sa loob ay may manipis na kutson.
Mga bote ng tubig.
Lumang kumot.
At isang school bag.
Hindi luma ang school bag.
Malinis pa.
May pangalan.
ANGELA DIZON.
“Angela?” bulong ni Sir Ben.
Biglang napaiyak si Ma’am Teresa.
“Diyos ko…”
Kilala ng lahat ang pangalang iyon.
Si Angela Dizon ay Grade 9 student na iniulat na nawawala dalawang linggo na ang nakalipas.
Ayon sa balita, huling nakita itong pauwi mula sa paaralan.
Pero kung bakit naroon ang bag niya…
Ibang tanong iyon.
At mas nakakatakot ang sagot.
EPISODE 4: ANG KATOTOHANANG MATAGAL NANG ITINATAGO
Agad ipinatawag ng principal ang pulis.
Hindi na pinayagang pumasok ang kahit sino sa Room 17.
Nilagyan ng caution tape ang pinto.
Kumalat ang balita sa buong paaralan.
Pero isang tanong ang hindi mawala kay Noel.
“Nasaan po si Angela?”
Kung naroon ang gamit niya, bakit wala siya?
Habang naghihintay sila sa corridor, lumapit sa kanya si Ma’am Teresa.
“Noel.”
“Opo?”
“May iba ka pa bang narinig kagabi?”
Nag-isip siya.
“May sinabi po.”
“Ano?”
“Kuya… tulong.”
Biglang nanginig ang labi ng guro.
“Sigurado ka?”
“Opo.”
Napaupo si Ma’am Teresa.
At saka siya umiyak.
Doon lumapit ang principal.
“Teresa, sabihin mo na.”
“Ma’am…”
“Ngayon na.”
Matagal bago nakapagsalita si Ma’am Teresa.
“May lumang service room sa ilalim ng building.”
Napatingin si Noel.
“Sa ilalim?”
Tumango ito.
“May access mula sa Room 17.”
Tumakbo sila pabalik.
Sa loob ng maliit na closet, inalis ng mga pulis ang kutson.
May trapdoor.
Halos hindi makita dahil kapareho ng kulay ng sahig.
Binuksan iyon.
Madilim.
May hagdan pababa.
“Police!” sigaw ng isang officer.
Walang sumagot.
Bumaba sila.
Makalipas ang ilang segundo, may narinig silang sigaw.
“May tao rito!”
Nanlamig si Noel.
Ilang minuto pa, inakyat ng dalawang pulis ang isang batang babae.
Payat.
Maputla.
Nanginginig.
Pero buhay.
“Angela!” sigaw ni Ma’am Teresa.
Napaluha ang principal.
Binalot ng pulis ng kumot ang bata.
At nang dumaan ito kay Noel, saglit itong nagmulat ng mga mata.
“Kuya…”
Nanigas siya.
Iyon ang boses.
Iyon mismo ang narinig niya kagabi.
Hindi multo.
Hindi imahinasyon.
Isang batang totoong humihingi ng tulong.
At kung binura niya ang mensahe sa board…
Baka walang nagbukas sa silid.
EPISODE 5: ANG UTILITY BOY NA HINDI TUMALIKOD
Lumabas sa imbestigasyon na ginagamit noon ang underground service room bilang stockroom.
May lumang access door sa likod ng campus na matagal nang hindi nasusuri.
May taong nakapasok doon at doon pansamantalang itinago si Angela.
Patuloy pa ang imbestigasyon kung sino ang responsable, ngunit isang bagay ang malinaw.
Hindi sana agad matutuklasan ang lugar kung hindi tumanggi si Noel na burahin ang nakasulat sa board.
Pero nanatili ang isa pang misteryo.
Sino ang sumulat ng mensahe?
Sinuri ang CCTV.
Walang estudyanteng pumasok sa Room 14 bago dumating si Noel.
Hanggang may naalala si Angela nang makausap ng mga pulis.
“Sinulat ko po.”
Nagulat ang lahat.
“Paano?”
May pagkakataon daw na nakatakas siya mula sa underground room habang wala ang taong nagbabantay.
Umakyat siya sa Room 17.
Pero narinig niyang may paparating.
Tumakbo siya sa Room 14 at mabilis na isinulat ang mensahe.
Bago siya tuluyang makalabas ng building, nahuli siyang muli at ibinalik sa silid sa ilalim.
Kaya hindi na niya nabura ang mensahe.
Hindi niya alam kung may makakakita.
Hindi niya alam kung may maniniwala.
Pero may isang taong naniwala.
Ang tahimik na utility boy na madalas hindi man lang napapansin ng mga tao sa hallway.
Kinabukasan, ipinatawag ng principal si Noel sa faculty room.
Akala niya mapapagalitan siya dahil nakialam siya.
Pero pagtayo niya sa pintuan, pumalakpak ang mga guro.
Napayuko siya sa hiya.
Lumapit si Principal Elena.
“Salamat, Noel.”
“Wala naman po akong ginawa, Ma’am.”
Umiling ang principal.
“Meron.”
Tumingin siya sa utility boy.
“Nakinig ka.”
Tahimik si Noel.
“Maraming tao ang nakakita sana sa nakasulat,” patuloy ng principal. “Pero baka binura lang nila.”
Napatingin si Noel sa sahig.
“Natakot lang po akong baka totoo.”
Ngumiti ang principal.
“At dahil natakot kang baka totoo, pinili mong huwag tumalikod.”
Makalipas ang ilang araw, bumalik sa paaralan ang mga magulang ni Angela.
Lumapit ang ina nito kay Noel.
Hindi siya nagsalita agad.
Niyakap lamang siya.
“Salamat,” umiiyak nitong sabi. “Dahil hindi mo binura.”
Napaluha rin si Noel.
Sa buong buhay niya, sanay siyang maglinis ng mga bakas na iniiwan ng ibang tao.
Alikabok.
Basura.
Mga sulat sa board.
Pero noong araw na iyon, natutunan niyang may mga bagay na hindi dapat basta binubura.
Dahil minsan, ang isang simpleng mensahe ay hindi kalat.
Hindi biro.
Hindi istorbo.
Minsan, iyon na pala ang huling paraan ng isang taong desperadong humingi ng tulong.
MGA ARAL SA BUHAY
- Huwag agad maliitin ang isang tao dahil lamang sa trabaho o katayuan niya sa buhay. Minsan, ang taong halos hindi natin napapansin ang siyang may lakas ng loob na gumawa ng tama.
- Hindi lahat ng kakaibang kilos ay pagsuway. Bago pagalitan ang isang tao, alamin muna kung bakit siya tumatanggi o nag-aalangan.
- Ang pakikinig ay maaaring makapagligtas ng buhay. Kapag may nagsasabing may mali, mas mabuting suriin kaysa agad itong balewalain.
- Ang maliliit na detalye ay maaaring maging susi sa malaking katotohanan. Isang mensahe, tunog, bagay, o pagbabago ng kilos ay maaaring may mahalagang dahilan.
- Ang tunay na tapang ay hindi palaging maingay. Minsan, makikita ito sa tahimik na taong naninindigan kahit siya ay pinapagalitan, minamaliit, o pinagtatawanan.
Kung nakaantig sa iyo ang kuwentong ito, ibahagi ang post na ito sa iyong mga kaibigan at pamilya. Maaaring simpleng kuwento lamang ito para sa ilan, pero para sa iba, maaari itong magsilbing mahalagang paalala na makinig, magmasid, at huwag basta balewalain ang isang taong humihingi ng tulong.
