EPISODE 1: ANG BABAENG HINDI UMALIS SA BAY 7
Araw-araw, eksaktong alas-kuwatro ng hapon, dumarating si Lorna sa terminal.
Pareho ang ginagawa niya.
Uupo sa lumang kahoy na bench sa tapat ng Bay 7.
Ilalabas ang isang kupas na litrato.
At maghihintay.
“Ma’am Lorna, nandito na naman kayo?”
Ngumiti lamang siya sa batang dispatcher.
“Oo.”
“Wala naman pong biyahe rito ngayon.”
“Alam ko.”
“Eh bakit po kayo naghihintay?”
Hindi sumagot si Lorna.
Sa likod niya, dalawang konduktor ang nagtawanan.
“Araw-araw ’yan.”
“May hinihintay raw na hindi naman dumarating.”
Narinig niya.
Pero sanay na siya.
Labinlimang taon na siyang nakakarinig ng ganoon.
May nagsasabing baliw siya.
May nagsasabing hindi marunong tumanggap ng katotohanan.
May nagsasabing baka patay na ang hinihintay niya.
Pero araw-araw, bumabalik pa rin siya.
Hinaplos niya ang litrato.
Isang dalagitang nakangiti sa tabi niya.
Labingpitong taong gulang.
Mahaba ang buhok.
May maliit na peklat sa kilay.
Ang pangalan nito ay Mara.
Anak niya.
At labinlimang taon na itong nawawala.
“Ma,” sabi noon ni Mara bago sumakay, “sa Bay 7 mo ako hintayin pagbalik ko.”
Iyon ang huling malinaw na sinabi ng anak niya.
Pupunta lamang sana ito sa karatig-probinsya upang bisitahin ang tiyahin.
Pero hindi nakarating.
Ang bus na sinakyan nito ay naaksidente sa gitna ng malakas na ulan.
Tatlo ang namatay.
Maraming sugatan.
At may ilang pasaherong hindi agad natukoy.
Wala ang pangalan ni Mara sa listahan ng mga namatay.
Wala rin siya sa ospital.
Parang nilamon siya ng mundo.
“Ma’am Lorna,” sabi ng guard. “Gabi na po mamaya. Umuwi kayo nang maaga.”
Tumango siya.
Pero hindi niya inalis ang tingin sa driveway.
“Darating siya.”
Napailing ang guard.
Labinlimang taon.
Pareho pa rin ang sinasabi ng babae.
Hindi alam ng lahat na kinabukasan…
isang bus na matagal nang hindi nakikita sa terminal ang muling daraan sa Bay 7.
At may isang pasaherong sakay nito na magpapabago sa buhay ni Lorna.
EPISODE 2: ANG LUMANG BUS NA BIGLANG BUMALIK
Kinabukasan, mas maaga si Lorna.
Alas-tres pa lang ay nasa Bay 7 na siya.
Makulimlim.
Tahimik ang terminal.
Maya-maya, may dumating na matandang dispatcher na si Mang Isko.
“Lorna?”
Napangiti siya.
“Kuya Isko.”
Matagal nang retirado si Mang Isko. Dumalaw lamang ito dahil may espesyal na biyahe ang dating bus company.
“May ipapakita raw silang restored unit,” sabi nito. “Yung mga lumang bus noon.”
Napatingin si Lorna.
“Anong unit?”
“Hindi ko alam.”
Ilang minuto ang lumipas.
May narinig silang busina mula sa entrance.
Isang lumang puting bus ang dahan-dahang pumasok.
Kupas ang pintura.
Luma ang body.
Pero nang makita ni Mang Isko ang numero sa gilid, bigla itong tumigil.
“Hindi maaari…”
“Ano?”
Itinuro niya ang bus.
Unit 307.
Nanigas si Lorna.
Iyon ang bus na sinakyan ni Mara labinlimang taon na ang nakalipas.
“Bakit nandito ’yan?”
“Na-recover daw at inayos,” sagot ni Mang Isko. “Gagamitin sa anniversary exhibit.”
Huminto ang bus sa Bay 7.
Parang sinadya.
Nagsimulang bumaba ang ilang dating empleyado at matatandang pasahero.
May mga tao nang nagkukumpulan.
Humakbang si Lorna palapit.
Hindi niya alam kung bakit.
Parang hinihila siya ng isang bagay.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Sunod-sunod ang bumababa.
Pagkatapos ay may babaeng humawak sa railing ng pinto.
Mga trenta na siguro.
Manipis.
Mahaba ang buhok.
May dala itong maliit na bag.
Humakbang ito pababa.
At nang iangat nito ang mukha…
nawala ang lahat ng ingay sa paligid ni Lorna.
Ang kilay.
May maliit na peklat.
Parehong-pareho.
Nalaglag ang litrato mula sa kanyang kamay.
“Mara…”
Huminto ang babae.
Parang may kung anong tumama sa dibdib nito.
Tumingin ito kay Lorna.
At sa unang pagkakataon matapos ang labinlimang taon…
narinig muli ng isang ina ang boses na matagal niyang hinihintay.
“Ma?”
EPISODE 3: ANG ANAK NA HINDI ALAM KUNG PAANO BUMALIK
Hindi nakatakbo si Lorna.
Hindi siya nakasigaw.
Parang nakalimutan niyang gumalaw.
Si Mara ang unang lumapit.
“Ma…”
Doon siya bumigay.
Hinawakan niya ang mukha ng babae.
Tiningnan ang mga mata.
Ang peklat.
Ang nunal sa gilid ng baba.
“Anak…”
Niyakap niya ito.
Mahigpit.
Parang kapag bumitaw siya ay mawawala na naman.
Nagsimulang umiyak ang mga taong nakatingin.
Pati si Mang Isko ay tumalikod upang punasan ang kanyang mukha.
“Buhay ka.”
Paulit-ulit iyon ni Lorna.
“Buhay ka.”
Umiiyak din si Mara.
“Patawad, Ma.”
Biglang bumitaw si Lorna.
“Nasaan ka?”
Hindi agad sumagot ang anak.
“Labinlimang taon, Mara.”
Napayuko ito.
“Hindi ko alam kung paano babalik.”
“Anong ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Mara.
“Noong aksidente… wala akong maalala.”
Nagising pala si Mara sa isang maliit na rural clinic dalawang araw matapos ang aksidente.
Wala siyang identification.
Wala siyang maalalang pangalan.
May matandang mag-asawang nakakita sa kanya sa gilid ng highway at nagdala sa kanya sa ospital.
Dahil walang makakilala sa kanya, pansamantala siyang kinupkop ng mga ito.
Lumipas ang mga buwan.
Kaunting alaala lamang ang bumabalik.
Isang babae.
Isang terminal.
Isang numero.
Pito.
“Bakit hindi ka hinanap ng pulis?” tanong ni Lorna.
“Hinahanap daw nila kung sino ako. Pero iba ang pangalan na nailagay sa clinic record.”
“Hindi mo man lang naalala ako?”
Umiyak si Mara.
“Naalala kita.”
“Pero?”
“Hindi ko alam kung saan kita hahanapin.”
Pagkatapos mamatay ng mag-asawang kumupkop sa kanya, nakita ni Mara sa lumang kahon ang clipping tungkol sa aksidente.
May litrato ng Unit 307.
At biglang bumalik ang isang alaala.
Bay 7.
Ang mukha ng kanyang ina.
At ang pangakong—
Doon mo ako hintayin.
Doon niya sinimulang hanapin ang terminal.
At nang malaman niyang ibabalik ang lumang bus para sa commemorative trip…
nagpasya siyang sumakay.
Sa mismong bus na minsang kumuha sa kanya palayo sa ina niya.
EPISODE 4: ANG LABINLIMANG TAONG PAGHIHINTAY
“Alam mo bang araw-araw siyang nandito?”
Napalingon si Mara kay Mang Isko.
“Ano po?”
“Araw-araw.”
Tumingin ito kay Lorna.
“Umulan man. Mainit. Pasko. Bagong Taon. Nandito ang nanay mo.”
Napahawak si Mara sa bibig.
“Ma…”
Ngumiti si Lorna kahit nanginginig ang labi.
“Baka kasi dumating ka.”
“Labinlimang taon?”
“Oo.”
“Hindi ka napagod?”
Doon napaluha muli si Lorna.
“Napagod.”
Tahimik si Mara.
“Pero mas natatakot akong umuwi sa bahay sa araw na baka dumating ka rito at wala ako.”
Tumulo ang luha ni Mara.
Bigla niyang naunawaan ang bigat ng isang simpleng bench.
Hindi iyon upuan lamang.
Doon tumanda ang kanyang ina.
Doon ito umasa.
Doon ito umiyak nang walang nakakakita.
Doon din ito pinagtawanan ng mga taong hindi nakakaintindi kung bakit ayaw nitong sumuko.
Lumapit ang isa sa mga konduktor na madalas mang-asar kay Lorna.
Hindi ito makatingin nang diretso.
“Ma’am…”
Napalingon si Lorna.
“Pasensya na po.”
“Bakit?”
“Pinagtatawanan namin kayo.”
Hindi sumagot si Lorna.
“Akala namin…”
“Baliw ako?”
Napayuko ang lalaki.
“Opo.”
Ngumiti si Lorna.
“Hindi naman kayo ang unang nagsabi.”
Mas lalong napahiya ang konduktor.
Pero hinawakan ni Mara ang kamay ng kanyang ina.
“Hindi ka baliw.”
Tumingin sa kanya si Lorna.
“Hindi ka baliw, Ma.”
Napangiti ang matanda.
“Alam ko.”
Sa sandaling iyon, walang halaga ang lahat ng pangungutya.
Dahil naroon na ang sagot.
Buhay.
Humihinga.
At mahigpit na nakahawak sa kanyang kamay.
EPISODE 5: ANG HULING ARAW SA BAY 7
Kinabukasan, bumalik si Lorna sa terminal.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi siya nag-iisa.
Kasama niya si Mara.
Nagulat ang mga empleyado.
“Babalik pa rin po kayo rito?” tanong ng guard.
Ngumiti si Lorna.
“Oo.”
Umupo siya sa lumang bench.
Tumabi si Mara.
Tahimik silang dalawa.
Maya-maya, inilabas ni Lorna ang kupas na litrato.
Ipinakita niya iyon sa anak.
“Ganito ka noong nawala ka.”
Napatawa si Mara habang naiiyak.
“Ang payat ko.”
“Matigas ulo mo.”
“Mana kanino?”
Nagkatinginan sila.
At sabay na natawa.
Unang beses yata sa loob ng labinlimang taon na may narinig na masayang tawa sa bench na iyon.
“Ma…”
“O?”
“Bakit hindi mo itinapon ang picture?”
Hinaplos ni Lorna ang gilid nito.
“Dahil kapag tinitingnan ko ’yan, pakiramdam ko may dahilan pa akong maghintay.”
Tumayo si Mara.
Iniabot ang kamay sa kanyang ina.
“Halika na.”
“Saan?”
“Uwi na tayo.”
Napatigil si Lorna.
Dalawang simpleng salita.
Pero iyon ang pinakamatagal niyang hinintay.
Uwi na tayo.
Tumayo siya.
Bago sila umalis, lumingon siya sa Bay 7.
Sa bench.
Sa driveway.
Sa lugar na naging tahanan ng kanyang pag-asa sa loob ng labinlimang taon.
“Hindi ka na babalik bukas?” tanong ni Mang Isko.
Umiling siya.
“Hindi na.”
“Sigurado?”
Tumingin siya kay Mara.
Mahigpit itong nakahawak sa kanyang kamay.
“Wala na akong hinihintay.”
At sabay silang naglakad palabas ng terminal.
Sa likod nila, tahimik na nakaparada ang Unit 307.
Ang bus na minsang naging simbolo ng pagkawala…
siya ring naging daan para makabalik ang anak sa kanyang ina.
Labinlimang taon siyang pinagtawanan dahil sa paghihintay.
Labinlimang taon siyang sinabihang tanggapin na wala na.
Pero may mga pag-asang hindi mo kayang ipaliwanag sa ibang tao.
May mga pangakong hindi mo kayang basta bitawan.
At minsan…
ang taong pinagtatawanan ng lahat dahil ayaw sumuko ang siyang unang makakakita sa himalang matagal nang paparating.
MGA ARAL SA BUHAY
1. HUWAG AGAD HUSGAHAN ANG TAONG PATULOY NA UMAASA. Hindi natin alam ang pangakong pinanghahawakan niya o ang sakit na dinadala niya araw-araw.
2. ANG PAGMAMAHAL NG ISANG MAGULANG AY HINDI NASUSUKAT SA TAGAL NG PAGHIHINTAY. Lumipas man ang maraming taon, may mga magulang na hindi tumitigil hangga’t wala silang malinaw na sagot tungkol sa kanilang anak.
3. ANG PANGUNGUTYA AY MADALING GAWIN KAPAG HINDI NATIN ALAM ANG BUONG KUWENTO. Ang babaeng tinawag nilang baliw ay isa palang inang tumutupad lamang sa huling pangakong binitiwan niya sa kanyang anak.
4. HINDI LAHAT NG NAWAWALA AY KUSANG NANG-IIWAN. May mga taong nalalayo dahil sa aksidente, takot, kalituhan, o mga pangyayaring hindi nila kontrolado.
5. HANGGA’T MAY PAGKAKATAON, HUWAG AGAD ISARA ANG PINTO SA PAG-ASA. Hindi lahat ng paghihintay ay may masayang wakas, pero minsan, ang katotohanang matagal nating hinahanap ay dumarating sa araw na halos wala nang ibang naniniwala.
Kung nakaantig sa iyo ang kuwento nina Lorna at Mara, ibahagi ang post na ito sa iyong mga kaibigan at pamilya. Baka magsilbi itong paalala na huwag pagtawanan ang sakit at pag-asa ng ibang tao, pahalagahan ang bawat sandaling kasama natin ang ating mga mahal sa buhay, at huwag kalimutang sabihin sa kanila kung gaano sila kahalaga habang may pagkakataon pa.
