EPISODE 1: ANG ESKANDALONG SUMABOG DAHIL SA ISANG PLASTIK NA SILIYA
Walang naghanda sa lakas ng boses ni Kumpare Romy nang sumabog iyon sa gitna ng makitid na eskinita.
Sa ilalim ng nakasinding bombilya sa tapat ng sari-sari store, nakatayo siya sa harap ni Kumare Delia, galit na galit, nanginginig ang mga kamay, halos lumabas ang ugat sa leeg sa tindi ng inis. Sa harap nila, nakapatong ang isang lumang monoblock chair na marumi ang sandalan at may maliit na gasgas sa isang paa. Maliit na bagay lang dapat iyon. Isang plastik na silya. Isang upuang madalas ipahiram sa kapitbahay kapag may bisita, lamay, o may kailangang bantayan sa labas.
Pero para kay Romy, parang doon nakasalalay ang dangal niya.
“Ito ang ibinalik mo?” sigaw niya. “Akin ’to! Pinaghirapan ko ’to! Wala ba kayong respeto?”
Napaatras si Delia at tinakpan ang mukha niya. Hindi na niya mapigilan ang pag-iyak. Hindi dahil sa silya. Kundi dahil sa paraan ng pagkakadurog sa kanya sa harap ng buong barangay.
Sa likuran nila, nagtipon ang mga tao.
May mga napapailing.
May mga kunwaring umaawat.
At may ilan na natatakpan ang bibig, pilit itinatago ang ngisi.
Mas masakit pala ang tawanan kapag hindi mo pa naririnig, pero nakikita mo na sa mata ng mga tao.
“Romy, silya lang ’yan,” mahina sanang sabi ni Delia. “Pinahiram mo kahapon para kay Nanay na hinihingal. Ibinalik ko lang kanina—”
“’Wag mo akong babaliktarin!” putol niya. “Akala n’yo nakakatawa? Akala n’yo maliit lang ’to?”
Doon lalo tumahimik ang paligid.
Dahil ang totoo, hindi na tungkol sa silya ang sigaw niya.
Tungkol na iyon sa yabang niyang ayaw magasgasan kahit sa pinakamaliit na bagay.
At hindi pa niya alam, habang nagwawala siya sa gitna ng eskinita, matagal na pala siyang palabas sa likod ng sarili niyang barangay.
EPISODE 2: ANG KUMPARENG TAKOT MAPAHIYA KAYA LAGING GALIT
Kilala si Romy sa lugar.
Hindi dahil mabait siya.
Hindi dahil maaasahan.
Kundi dahil mabilis siyang mapikon.
Kapag natalo sa tong-its, nagtatampo. Kapag natukso sa itsura niyang laging nakasimangot, iinit agad ang ulo. Kapag may batang napadaan at aksidenteng nasagi ang panindang nasa labas ng bahay niya, siguradong may maririnig ang buong kanto.
Unti-unti, natutunan ng barangay na iwasan siya.
O iyon ang akala niya.
Sa isip ni Romy, takot sa kanya ang mga tao. Iginagalang siya. Hindi siya binibiro nang harapan dahil alam nilang hindi siya nagpapalamang. Iyon ang kwento niya sa sarili niya tuwing nakikita niyang tumatahimik ang mga tao pagdating niya.
Hindi niya napansin na iba pala ang katahimikang iyon.
Hindi respeto.
Kundi paghihintay.
Paghihintay kung kailan siya sasabog ulit para may bagong mapag-uusapan sa kanto.
May bagong maipapasa sa group chat.
May bagong pagtatawanan sa likod niya.
Matagal nang napagod ang mga kapitbahay sa ugali niya. Mula sa simpleng bira sa tindahan, sa pagyayabang na lahat ng gamit niya ay “pinaghirapan” kahit kadalasan utang pa ang kalahati, hanggang sa paniniwalang lagi siyang inaapi kapag hindi siya nasusunod. Lahat iyon, naging biro na ng lugar.
At dahil hindi niya alam, lalo siyang naging kampante sa yabang niya.
Lalo siyang naging maingay.
Lalo siyang naging katawa-tawa.
Pero sa gabing iyon, isang lumang monoblock chair lang ang kinailangan para tuluyan nang mabasag ang ilusyon niya.
EPISODE 3: ANG MALIIT NA BAGAY NA GINAWA NILANG BITAG
Noong hapon, nakiusap si Kumare Delia na mahiram ang puting monoblock chair ni Romy.
Hindi para sa handaan.
Hindi para sa luho.
Kundi para sa nanay niyang matandang hinihingal at hindi makabangon nang maayos sa hagdanan. Walang ibang mauupuan sa tapat ng bahay nila habang hinihintay ang tricycle papuntang health center. Kaya lumapit siya kay Romy, at sa hindi niya inaasahan, pumayag naman ito. May yabang pa nga.
“O, ingatan mo ’yan ha,” sabi nito noon. “Imported ’yan. Hindi basta-basta.”
Tumango na lang si Delia kahit alam niyang monoblock lang iyon na nabibili sa palengke.
Pagbalik ng gabi, agad niya iyong ibinalik. Pinunasan pa. Inayos pa. Pero sa hindi malinaw na paraan, may nakasulat nang maliit sa ilalim ng sandalan gamit ang pentel pen.
PIKON.
Hindi niya iyon napansin.
Pero may nakapansin na iba.
Ang mga nakatambay sa tapat ng tindahan.
Ang mga lalaking kanina pa patingin-tingin at pigil ang tawa.
At si Romy, nang makita ang sulat, para bang binuhusan ng gasolina ang ulo niya.
“Sino’ng gumawa nito?!” sigaw niya. “Delia, kayo ’to! Kayo ’to!”
Nagulat si Delia. Humawak siya sa silya. Sinilip ang likod. Doon lang niya nakita ang sulat. Nanlamig siya.
“Hindi ako—” nanginginig niyang sabi. “Hindi ko alam ’yan, Romy.”
Pero huli na.
Nagsimulang lumakas ang tawanan sa likod.
May natakpan ng bibig.
May tumalikod para hindi mahalatang nangingisi.
May isa pang halos madulas sa kakapigil ng halakhak.
At iyon ang mas lalong nagpasiklab kay Romy.
Hindi niya alam na may dalawang batang lalaki pala sa kabilang kanto ang inutusan ng ilang tambay na isulat iyon sa upuan habang nasa health center si Delia. Hindi niya alam na may pustahan pa kung gaano siya kabilis sasabog. Hindi niya alam na bago pa siya magsigaw, may mga cellphone nang nakahanda.
Hindi niya alam na ang maliit na bagay na ikinagagalit niya ay hindi aksidente.
Pain.
At siya ang pinakaaabangang palabas.
EPISODE 4: ANG VIDEO AT GROUP CHAT NA HINDI NIYA DAPAT NAKITA
“Sapat na, Romy!”
Hindi kalakasan ang boses na iyon.
Pero sapat para matigil siya.
Si Nestor iyon, pamangkin ni Delia, hawak ang cellphone at maputla ang mukha. Hindi siya lumapit para umawat. Lumapit siya para ipakita ang isang bagay na hindi na puwedeng itago pa.
“Ano ’yan?” singhal ni Romy.
Hindi sumagot si Nestor.
Binuksan lang niya ang phone at itinapat sa kanya.
Una, video.
Isa iyong mas naunang kuha, hindi pa nagsisimula ang sigawan. Kita roon ang dalawang tambay na tumatawa habang sinusulatan ng pentel pen ang monoblock chair. Sa likod, may boses na pamilyar.
“Bilisan n’yo. Kapag nakita ni Kumpare Romy ’yan, siguradong sasabog na naman. Send n’yo agad sa GC.”
Sumunod, screenshot.
Isang group chat ng ilang taga-barangay.
Ang pangalan: Pikon Chronicles.
Puro videos niya.
Si Romy na galit dahil sa maling sukli sa tindahan.
Si Romy na sumisigaw dahil natalo sa pustahan.
Si Romy na nagwawala dahil may batang nagsabi ng “good morning, mayor.”
May mga caption.
“Episode na naman mamaya.”
“Main character na si kumpare.”
“Hintayin n’yo, iiyak na naman ’yan sa galit.”
Biglang humigpit ang dibdib niya.
Hindi dahil sa kahihiyan ng gabing iyon.
Kundi dahil sa bigat ng katotohanang ngayon lang niya lubos na naramdaman.
Walang umiiwas sa kanya dahil nirerespeto siya.
Iniiwasan siya ng mga tao sa harap.
Pinagtatawanan siya sa likod.
At si Delia, na umiiyak sa harap niya, hindi pala ang may kasalanan.
Siya pa ang ginamit.
Siya pa ang napahiya.
“Hindi ko alam…” mahinang sabi ni Delia, halos hindi na marinig. “Pinahiram mo lang ’yong silya. Ibinalik ko lang. Ako pa tuloy ang napagbuntungan mo.”
Walang sumagot sa paligid.
Dahil ang tawanan kanina, nalunod na sa biglang hiya.
At si Romy, na sanay laging pinakamalakas ang boses, biglang hindi makahanap ng salita.
EPISODE 5: ANG KUMPARENG AKALANG KINATATAKUTAN, PALABAS PALA NG LAHAT
May mga sandaling hindi sigaw ang gumigising sa tao.
Kundi katahimikan pagkatapos ng kahihiyan.
Nakatayo si Romy sa gitna ng eskinita, hawak pa rin ang monoblock chair na kanina lang ay akala niya simbolo ng pagmamay-ari at respeto. Ngayon, mukha na lang iyong murang plastik na tinambakan ng lahat ng kayabangan niya.
Dahan-dahan siyang tumingin sa mga tao sa paligid.
Iyong mga kapitbahay na matagal na niyang pinagsusungitan.
Iyong mga tambay na akala niya’y natatahimik sa takot.
Iyong mga ngiting dati’y inisip niyang pag-aalangan.
Hindi pala.
Aliw pala iyon.
Sa unang pagkakataon, siya ang nakaramdam ng tunay na panliliit.
Hindi dahil sinigawan siya.
Kundi dahil naunawaan niyang matagal na siyang ginagawang biro ng buong barangay.
Pero mas masakit pa roon ang isang bagay.
Na sa lahat ng taong naroon, ang pinakainosente ay si Delia.
Babaeng napahagulgol sa harap ng tindahan dahil sa isang sulat na hindi naman siya ang gumawa.
Babaeng pinahiya niya para maibsan ang sugat ng sarili niyang ego.
Lumapit siya nang kaunti, pero hindi na gaya kanina.
Wala nang yabang.
Wala nang pananakot.
“Kumare…” basag ang boses niya. “Pasensya na.”
Simple lang ang dalawang salitang iyon.
Pero para sa isang lalaking sanay laging tama sa sarili niyang isip, halos iyon na ang pinakamabigat niyang nasabi.
Hindi agad tumingin si Delia. Umiiyak pa rin siya. Pero tumango siya nang bahagya, hindi dahil tapos na ang sakit, kundi dahil alam niyang may mga taong kailangang mabasag muna bago matauhan.
Sa likuran, isa-isang nawala ang ngisi ng mga tao.
Ang ilang kanina’y natatawa, ngayon ay hindi makatingin nang diretso. Dahil oo, pikon si Romy. Mabilis uminit ang ulo. Mahirap pakisamahan.
Pero sila rin, may kasalanan.
Imbes na pagsabihan, ginawa nilang libangan.
Imbes na tulungan, ginawa nilang katatawanan.
At sa gabing iyon, may isang bagay na nabunyag sa buong kanto.
Hindi lang ang kahinaan ni Romy.
Kundi ang kalupitan ng mga taong mas gustong manood ng pagsabog kaysa pigilan ito.
Tahimik na iniwan ni Romy ang silya sa tabi ng tindahan.
Hindi na niya ito ipinaglaban.
Hindi na niya rin ipinilit ang boses niya.
Dahil sa wakas, nakita na niya kung gaano kaliit ang pinagmumukha niyang dahilan, at kung gaano kalaki ang naging kabayaran ng ugali niyang matagal nang hindi niya inaayos.
Sa unang pagkakataon, ang kumpare na laging galit sa buong barangay ay hindi na sumigaw.
At marahil iyon ang unang araw na hindi siya pinagtawanan ng mga tao.
Dahil sa wakas, narinig na rin niya ang totoo.
MGA ARAL SA BUHAY
- Ang taong mabilis mapikon ay madalas hindi galit sa maliit na bagay, kundi sugatan sa mas malalim na kahinaan sa sarili.
- Ang pang-aasar na paulit-ulit ay hindi biro kapag ang layunin na ay mapahiya ang isang tao.
- Hindi respeto ang katahimikang nakukuha sa takot; madalas, iyon ay distansyang puno ng lihim na pangungutya.
- Bago manigaw sa iba, siguraduhing alam muna ang buong katotohanan para hindi inosenteng tao ang masaktan.
- Minsan, ang pinakamahirap harapin ay hindi ang tawanan ng iba, kundi ang sandaling marealize mong ikaw mismo ang dahilan kung bakit ka nila nagawang gawing biro.
Kung tumama sa puso mo ang kuwentong ito, ibahagi mo ang post na ito sa iyong mga kaibigan at pamilya. Baka may isang taong kailangang makabasa nito para matutong rumespeto, umiwas sa panghihiya, at huwag gawing libangan ang kahinaan ng kapwa.
