Hindi siya sumigaw. Hindi siya nanuntok. Hindi siya nagbasag ng kahit isang baso. Ang ginawa niya lang ay kumapit sa gilid ng pinto—parang iyon na lang ang natitirang bagay na pwedeng kapitan ng isang...
Hindi siya napaluha sa airport kahit pinipigilan siya ng anak niyang kumapit sa binti niya noon, hindi rin siya bumigay sa unang Pasko na video call lang ang yakap, at kahit sa mga gabing umiiyak siya...
Hindi siya napahagulgol noong unang beses niyang mag-intubate ng pasyente sa ER sa Amerika, hindi rin siya bumigay noong sunod-sunod ang night shift at halos hindi na niya maramdaman ang paa niya sa p...
Hindi niya inaasahan na ang unang salubong sa kanya ng Pilipinas ay hindi yakap, hindi ngiti, kundi isang eksenang magpapabiyak sa dibdib niya. Sa pagitan ng mga bubong na yero na kalawangin, sa ilali...
Hindi siya umiyak sa airport nang paalis siya, hindi rin siya umiyak sa unang buwan ng pangungulila, at kahit noong sumakit ang likod niya sa kakakuskos ng sahig sa ibang bansa, nilunok niya lang laha...
Nabuhol ang dila niya sa mismong pintuan. Hindi dahil pagod siya sa biyahe, hindi dahil sa bitbit niyang bag na mabigat—kundi dahil sa eksenang tumambad na parang sinadya ng tadhana para durugin siya ...
Hindi siya umiyak sa Qatar kahit ilang beses siyang nadapa sa buhangin at init. Hindi siya umiyak kahit sa gabi, kapag sumisikip ang barracks at ang tanging kasama niya ay ingay ng bentilador at pagod...
Hindi siya makasigaw. Ang kaya lang niyang gawin ay takpan ang bibig niya—para hindi lumabas ang iyak na matagal nang kinukulong ng pagiging “matatag.” Sa loob ng maliit na sala na may ilaw na dilaw a...
Hindi siya nakahinga sa unang segundo. Parang may sumakal sa lalamunan niya habang nakatayo siya sa tapat ng pintuan—nakasuot pa ng kupas na jacket, basang-basa ang buhok sa pawis at hamog ng biyahe, ...
Parang may humatak sa sikmura niya nang makita niya ang logo sa windshield—isang salitang hindi dapat nandun. Sa ilalim ng init ng araw, sa gitna ng kalsadang maalikabok at maingay, nakatayo si Enzo n...