ANG MGA KOMENTO NA PARANG BATO Sa ilalim ng dilaw na ilaw ng isang maliit na mesa, habang tahimik ang gabi at maingay ang screen, may isang bagay na mas mabigat pa sa pagod ng araw: ang mga salitang h...
ANG NGITING MAY LASON Sa loob ng isang coffee shop na punô ng ilaw na warm at ingay na pabulong—kalansing ng kutsarita sa tasa, humihinang tawa sa kabilang mesa, at amoy ng kape na parang yakap—may is...
ANG TAWANG NAKAKASAKIT Sa ilalim ng malamig na ilaw ng opisina, sa likod ng mga salamin na parang walang tinatago, may isang tawa na biglang tumama sa dibdib ng isang lalaki. Hindi ito tawa ng katuwaa...
Sa isang hapag na punong-puno ng mamahaling pinggan at matatamis na ngiti, isang upuan lang ang mukhang laging “temporary.” Doon nakaupo si Mara—simple ang damit, maputla ang labi, at halatang pilit a...
Umuwi si Mia na hindi sinalubong ng halakhak, kundi ng mga matang nagbibilang. Hindi “Welcome home” ang unang narinig niya, kundi mahihinang bulungan na parang kutsilyong dumadaan sa likod: “Wala ‘yan...
Sa ilalim ng malamig na ilaw ng basement parking, may mga salitang mas tumatama kaysa busina at mas tumitigas kaysa semento. Isang daliri ang nakaturo sa mukha ng isang security guard—parang baril na ...
Sa harap ng barangay hall—kung saan ang bawat salita ay parang may sariling echo at ang bawat tingin ay parang may kasamang hatol—yakap ni Liza ang bag niya na parang shield. Nanginginig ang braso niy...
Sa gitna ng malamig na gabi sa dorm—yung klase ng gabi na ang tanging ingay ay humuhuni ng electric fan at kumakalansing na makina sa malayo—nakaupo si Rhea sa gilid ng kama, yakap ang cellphone na pa...
Umaga pa lang, pero pawis na ang likod ni Jomar habang nakatigil ang motor niya sa tapat ng glass doors ng isang malaking building—yung klase ng lobby na may malamig na ilaw at tahimik na hangin, na p...
Sa ilalim ng malamig na puting ilaw ng opisina—yung klase ng ilaw na walang awa sa pagod at puyat—biglang nanikip ang dibdib ni Lorna nang ituro sa kanya ang daliri na parang baril. Nakatayo siya sa h...