“Hindi na ako babalik, Adrian. Huwag mo na akong hintayin.”
Iyon ang huling sinabi ng asawa kong si Melissa habang nakahiga ako sa ospital, nakakabit sa suwero at halos hindi makatayo sa sobrang panghihina.
Nasa pintuan siya ng silid.
May dala siyang maliit na maleta.
At sa likod niya ay nakatayo ang lalaking ilang buwan ko nang pinaghihinalaan.
Si Carlo.
Ang lalaking palagi niyang sinasabing “kaibigan lang.”
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit noong gabing iyon.
Ang sakit na hindi pa matukoy ng mga doktor.
O ang makita ang asawa kong labindalawang taon kong minahal na kusang lumalayo habang hawak ng ibang lalaki ang gamit niya.
“Talaga bang ngayon?” mahina kong tanong. “Habang nandito ako?”
Hindi siya agad sumagot.
Iniwas niya ang tingin niya.
“Matagal na tayong tapos, Adrian. Hindi mo lang matanggap.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
“May sakit ako, Melissa.”
“Alam ko.”
“Hindi pa nga natin alam kung ano’ng sakit ko.”
Napabuntong-hininga siya.
Para bang ako pa ang nagpapahirap sa sitwasyon.
“Hindi ko na kayang mabuhay nang ganito.”
Pagkatapos ay lumabas siya.
Sumunod si Carlo.
At naiwan akong nakatingin sa bukas na pinto ng ospital habang unti-unting nawawala ang mga yabag nila sa hallway.
Ako si Adrian, apatnapu’t dalawang taong gulang.
Labindalawang taon kaming kasal ni Melissa.
Mayroon kaming isang anak na babae, si Nina, na sampung taong gulang.
Kung tatanungin ninyo ako ilang buwan bago iyon kung masaya ba ang pamilya namin, sasabihin kong oo.
Hindi perpekto.
Pero maayos.
May maliit akong negosyo sa construction supplies.
Si Melissa naman ay nagtatrabaho sa isang real estate company.
May bahay kaming binabayaran.
May sasakyan.
At tuwing Linggo, kumakain kaming tatlo sa paboritong restaurant ni Nina.
Pero may mga bagay palang unti-unting nasisira nang hindi mo agad napapansin.
Nagsimula si Melissa na umuwi nang late.
Palaging may meeting.
Palaging may client.
Palaging may dahilan.
Kapag tinatanong ko, nagagalit siya.
“Bakit? Hindi ka ba nagtitiwala sa akin?”
Kaya tumigil ako sa pagtatanong.
Hanggang dumating si Carlo sa kuwento.
Kasama raw sa trabaho.
Minsan ay nahuli kong tumatawag sa kanya si Melissa nang alas-dose ng gabi.
Nang makita niya akong nakatayo sa pintuan, bigla niyang pinatay ang tawag.
“Client lang.”
Gusto kong maniwala.
Dahil minsan, mas madaling tanggapin ang kasinungalingan kaysa harapin ang katotohanang maaaring mawalan ka ng pamilya.
Kasabay noon, nagsimula akong magkasakit.
Una, simpleng pagkahilo.
Pagkatapos ay pagsusuka.
Madalas akong manghina.
May mga araw na nanginginig ang mga kamay ko at halos mawalan ako ng balanse.
Nagpatingin ako sa doktor.
May ilang tests.
Normal ang karamihan.
Pero hindi nawawala ang nararamdaman ko.
May mga gamot akong iniinom para sa blood pressure at cholesterol, pero dati naman ay maayos ang kondisyon ko.
Hanggang isang umaga, habang nagbibihis ako papasok sa trabaho, biglang umikot ang paningin ko.
Ang huli kong naalala ay ang pagsigaw ni Nina.
Nagising ako sa ospital.
Si Melissa ang nasa tabi ko.
Pero imbes na mag-alala, parang iritado siya.
“Ilang araw ka raw kailangan dito,” sabi niya.
“Hindi ko alam.”
“May trabaho rin ako, Adrian.”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi ko makalimutan ang pakiramdam ko noon.
Nasa ospital ako.
Pero parang ako pa ang sagabal.
Kinabukasan, dumating si Carlo.
Hindi siya pumasok sa silid.
Nakita ko lang siya sa dulo ng hallway habang kinakausap si Melissa.
Nang makita nila akong nakatingin, mabilis silang naghiwalay.
Doon ko nalaman.
Hindi ko na kailangang makakita ng mensahe.
Hindi ko na kailangan ng litrato.
May mga katotohanang makikita mo sa paraan ng pagtingin ng dalawang taong may itinatago.
Nang gabing iyon, hinarap ko si Melissa.
“May relasyon ba kayo?”
Tahimik siya.
“Melissa.”
Tumulo ang luha niya.
Pero hindi dahil nagsisisi siya.
“Kailangan ko ring maging masaya, Adrian.”
Iyon lang.
Isang pangungusap.
Labindalawang taon ng kasal, tinapos sa isang pangungusap.
Kinabukasan siya umalis kasama si Carlo.
Akala ko iyon na ang pinakamasakit na maaaring mangyari sa akin.
Nagkamali ako.
Kinahapunan, pumasok ang doktor ko.
Si Dr. Reyes.
May hawak siyang folder.
Hindi siya ngumiti.
“Mr. Villanueva, kailangan nating pag-usapan ang latest laboratory results mo.”
Kinabahan ako.
“Cancer ba?”
“Hindi.”
“Kidney?”
Umiling siya.
Umupo siya sa tabi ng kama.
“May nakita kaming substance sa dugo mo na hindi dapat nandoon sa level na ito.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano’ng ibig sabihin?”
Ipinaliwanag niyang may gamot na natukoy sa katawan ko na maaaring magdulot ng pagkahilo, pagsusuka, pagbaba ng blood pressure at matinding panghihina kapag sobra ang dose.
“Pero hindi ko naman iniinom ‘yan,” sabi ko.
“Iyon nga ang problema.”
Parang biglang lumamig ang silid.
Tinanong niya kung may iniinom ba akong supplements.
Wala.
May ibang gamot ba akong iniinom bukod sa reseta?
Wala rin.
Pagkatapos ay may itinanong siyang hindi ko malilimutan.
“Sino ang naghahanda ng mga gamot mo sa bahay?”
Hindi ako agad nakasagot.
Si Melissa.
Dahil simula nang lumala ang pakiramdam ko, siya ang naglalagay ng tablets sa maliit kong medicine organizer.
Pero ayaw kong isipin ang ibig sabihin noon.
“Dok… baka nagkamali lang.”
Tumango siya.
“Posible. Kaya hindi tayo gagawa ng konklusyon. Pero kailangan nating imbestigahan kung saan nanggaling ang substance.”
Hindi niya sinabi na may nanakit sa akin.
Hindi niya sinabi na sinadya iyon.
Pero sapat na ang sinabi niya para magsimula akong matakot.
Tinawagan ko ang kapatid kong si Eric.
Pinapunta ko siya sa bahay.
“Hanapin mo lahat ng gamot ko. Dalhin mo rito.”
Makalipas ang dalawang oras, bumalik siya may dalang plastic container.
Sinuri ng hospital staff ang mga gamot kasama ng pharmacy records.
May ilang tableta roon na hindi kasama sa anumang reseta ko.
Hindi iyon dapat nasa medicine organizer ko.
Nang marinig ko iyon, nanginginig ang mga kamay ko.
Pero mas malala pa ang sumunod.
“Kuya,” sabi ni Eric, “may nakita rin akong envelope sa drawer ni Melissa.”
Ayokong marinig.
Pero inilapag niya iyon sa mesa.
Insurance documents.
May malaking life insurance policy sa pangalan ko.
Si Melissa ang beneficiary.
Hindi bago ang policy.
Ako mismo ang pumirma rito ilang taon na ang nakaraan.
Pero may bagong dokumento tungkol sa pag-update nito ilang buwan bago ako nagsimulang magkasakit.
Hindi pa rin iyon patunay ng anumang krimen.
Pero sapat na para ipaalam namin sa mga awtoridad ang nangyari at ibigay ang mga gamot para sa tamang pagsusuri.
Hindi ako makapaniwala.
Ilang oras lang ang nakalipas, ang pinakamalaking problema ko ay ang pagtataksil ng asawa ko.
Ngayon, hindi ko na alam kung aksidente lamang ba ang nangyari sa mga gamot ko o may mas malalim pang katotohanang naghihintay na lumabas.
Dalawang araw akong halos hindi nakatulog.
Pero nang ihinto ang lahat ng gamot na hindi malinaw ang pinanggalingan at ibigay sa akin ang tamang treatment, unti-unting bumalik ang lakas ko.
Nawala ang matinding pagkahilo.
Bumuti ang blood pressure ko.
Nakakain na ako nang maayos.
At isang umaga, nagising akong nakaupo si Nina sa tabi ng kama.
“Daddy?”
Ngumiti ako.
“O?”
“Uuwi ka pa ba?”
Halos madurog ang puso ko.
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Uuwi ako.”
“Promise?”
“Promise.”
Hindi ko sinabi sa kanya ang tungkol sa nanay niya.
Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa imbestigasyon.
Ayokong palakihin siyang may galit bago pa malaman ang buong katotohanan.
Pero alam kong may isang bagay na kailangan kong gawin.
Mabuhay.
Ilang linggo ang lumipas bago ako tuluyang nakalabas ng ospital.
Hindi na bumalik si Melissa sa bahay.
Nagpadala lamang siya ng mensahe sa kapatid ko at sinabing kailangan niya ng panahon.
May mga tanong na hanggang ngayon ay hinihintay kong masagot sa tamang proseso.
Pero isang bagay ang malinaw sa akin.
Hindi na ako iyong lalaking nakahiga sa hospital bed na nakikiusap sa isang taong ayaw nang manatili.
Dati, takot na takot akong mawala si Melissa.
Akala ko kapag nawala siya, mawawala rin ang pamilya ko.
Pero isang gabi, habang kumakain kami ni Nina sa dining table, napansin kong tahimik siyang nakatitig sa akin.
“Daddy.”
“Bakit?”
“Buti umuwi ka.”
Iyon lang.
Pero doon ako napaiyak.
Dahil bigla kong naintindihan.
Habang umiiyak ako dahil sa taong kusang lumayo, mayroon palang isang batang araw-araw na nagdarasal na bumalik ako.
Hinawakan ko ang kamay ng anak ko.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, hindi ko naramdaman na talo ako.
Oo, niloko ako.
Oo, iniwan ako sa panahon na pinakakailangan ko sana ang asawa ko.
At may mga katotohanan pang kailangan linawin tungkol sa dahilan ng pagkakasakit ko.
Pero hindi doon natapos ang buhay ko.
Dahil minsan, ang pinakamalaking pagkawala ay siya ring sandaling magbubukas ng mga mata mo kung sino ang tunay na karapat-dapat mong ipaglaban.
Hindi ang taong kusang tumalikod.
Kundi ang mga taong nananatili sa tabi mo kapag wala ka nang maibigay kundi ang sarili mong mahina at sugatang puso.
At nang gabing iyon, habang mahigpit akong niyayakap ng anak ko, naisip ko ang isang bagay na sana ay mas maaga kong natutunan.
May pagtataksil na nakakasira ng puso.
Pero mas nakakatakot ang mawalan ka ng sarili habang pilit mong hinahabol ang taong matagal ka nang iniwan.
Kaya hindi ko na hinabol si Melissa.
Pinili kong gumaling.
Pinili kong maging ama.
At higit sa lahat, pinili kong mabuhay.
MGA ARAL SA BUHAY
1. Huwag hayaang ang pagtataksil ng isang tao ang magtakda ng halaga mo. Ang desisyon nilang manloko ay hindi sukatan ng pagkatao mo.
2. Kapag may hindi maipaliwanag na pagbabago sa iyong kalusugan, huwag balewalain ito. Magpakonsulta at siguraduhing alam mo kung anong mga gamot ang iyong iniinom.
3. Ang tunay na pagmamahal ay makikita hindi lamang sa masasayang panahon kundi lalo na kapag mahina, takot, at nangangailangan ang isang tao.
4. Hindi lahat ng pagkawala ay katapusan. Minsan, ang pag-alis ng maling tao ang nagbibigay sa atin ng pagkakataong makita kung sino talaga ang mahalaga.
5. Huwag ubusin ang sarili sa paghahabol sa taong kusang lumalayo. May mga taong nananatili at nangangailangan din ng pagmamahal na ibinibigay mo sa maling tao.
6. Habang may buhay, may pagkakataong bumangon. Maaaring masira ang relasyon, plano, at tiwala, pero hindi kailangang sumama roon ang buong kinabukasan mo.
Kung may kaibigan o kapamilya kang kailangang makarinig ng kuwentong ito, ibahagi ang post na ito sa kanila. Baka sa simpleng pag-share mo, may isang taong mapaalalahanang hindi natatapos ang buhay sa pagtataksil, at may dahilan pa rin para piliing bumangon, gumaling, at magpatuloy.
