Umuwi siya na ang dala ay pangarap—pero ang sinalubong sa kanya ay isang eksenang parang tinaga ang puso. Sa loob ng maliit na bahay na amoy lumang kahoy at basang damit, sa ilalim ng nag-iisang bombi...
May mga sandaling ang isang harang ay hindi lang bakal na bumababa at tumataas. Minsan, ang harang ay mata ng tao—mata na mabilis humusga, mata na nagdedesisyon kung sino ang “bagay” pumasok at sino a...
May mga umagang ang alikabok sa kalsada ay parang usok ng gulo—sumasabit sa lalamunan, kumakapit sa balat, at nagpapaalala na sa isang iglap, pwedeng magbago ang buhay ng tao dahil lang sa isang malin...
Hindi lahat ng iyak ay dahil sa kahinaan. Minsan, umiiyak ang tao kasi ayaw niyang sumabog sa maling paraan—kasi sa isang maling sigaw, maaaring may masaktan… o may mamatay. Sa loob ng isang lumang bu...
Hindi ko malilimutan ang gabing iyon—yung gabing umulan nang parang gustong burahin ng langit ang lahat ng kasalanan sa kalsada, pero mas lalong luminaw ang totoo sa ilalim ng ilaw ng poste. Sa isang ...
May mga gabing ang airport ay parang lungsod na hindi natutulog—puting ilaw sa kisame, malalamig na sahig na kumikislap sa linis, at mga boses na naglalakbay sa hangin kasabay ng tunog ng gulong ng ma...
Hindi lahat ng sugat ay nakikita sa X-ray. Minsan, mas malalim ang tumitibok sa loob ng dibdib kaysa sa dugong tumutulo sa balat. At minsan, sa isang malamig na pasilyo ng ospital na amoy antiseptic a...
May mga sandaling kahit sa loob ng korte—kung saan dapat pantay ang lahat—may mga matang nanlalait pa rin, at may mga ngiting parang kutsilyong dahan-dahang humihiwa sa dignidad. Sa araw na iyon, sa h...
ANG PAPEL NA PARANG SENTENSYA Sa mahabang upuang kahoy sa loob ng ospital na amoy disinfectant at pagod, may isang babaeng nakaupo—yakap ang isang papel na nanginginig sa kamay niya na parang hatol na...
ANG WALANG LAMANG PITAKA Sa loob ng lumang sala na may ilaw na dilaw mula sa lampshade, may isang tunog na mas matinis pa sa tahimik na kisame—ang paghikbi ng isang babaeng nakaupo sa harap ng bukas n...