Hindi niya alam na ang sigaw niya sa pier—yung sigaw na parang siya ang hari ng pantalan at ang kargador ay alikabok lang—ay tatama pala sa taong may hawak ng listahan, scanner, at radio. Akala ng pas...
Hindi niya alam na ang panghihiyang ginagawa sa kanya sa loob ng mainit at mausok na kusina ng cargo ship—yung pagturo sa mukha niya habang nanginginig ang kamay niya sa sandok—ay may katapat palang p...
Hindi niya alam na ang “sorry” na pinipilit sa kanya sa harap ng klase—yung sorry na parang lason sa lalamunan—ay magiging huling eksena ng isang gurong akala niya untouchable. Akala ng lahat, kapag g...
Hindi niya alam na ang “extra” na hinihingi sa kanya sa truck lane—yung perang parang barya lang sa ibang tao pero isang araw na pagkain para sa kanya—ay tatama pala sa dashcam na nakatutok mismo sa m...
Hindi niya alam na ang pagtaboy sa kanya sa terminal—yung pagtaas ng kamay na parang siya ang dumi sa sahig—ay nakaharap pala sa CCTV na hindi natutulog. Akala ng guwardya, sapat na ang uniporme para ...
Hindi nila alam na ang batang tahimik sa gitna ng bus—yung batang yakap-yakap ang plastic na supot na parang iyon lang ang kayamanan niya—ay may nanay na kayang pabagsakin ang buong “sistema” ng pang-...
Hindi niya alam na ang pagtawang narinig niya sa taxi stand—yung tawang parang ulan sa gabi, tuloy-tuloy at nanlalamig—ay magiging simula ng pagbagsak ng isang manager. Akala nila, kapag delivery ride...
Hindi nila alam na ang kamay na nagtuturo sa loob ng jeep—yung kamay na parang may karapatang humusga kung sino ang “pwede” at sino ang “hindi”—ay matitigilan sa isang pangalan lang. Akala nila, kapag...
Hindi nila alam na sa isang siksikang biyahe sa LRT—habang humahagibis ang tren at kumakapit ang mga pasahero sa mga hawakan—may isang salitang binitawan na parang biro lang, pero kaya palang manira n...
Hindi nila alam na ang pagtawa nila sa loob ng school bus—yung tawang parang walang bigat at walang pakialam—ay maririnig ng buong eskwelahan pag nag-play ang dashcam. Akala nila, ang isang lalaking p...