Sa loob ng ospital na malamig ang aircon pero mas malamig ang tingin ng tao, may isang ina na halos hindi na makatayo—pero mas masakit pa sa tiyan ang bigat sa dibdib. Sa eksaktong sandaling iyon, habang tumutulo ang luha sa pisngi niya at nanginginig ang kamay na nakapatong sa mesa ng nurse station, walang sumasagot sa kanya. Walang “sandali po.” Walang “kumusta kayo.” Sa harap niya, isang nurse na nakaupo, abala sa cellphone at papel, parang hindi tao ang nakikiusap—parang istorbo lang. Sa likod, may guard na nakatingin, may matandang lalaki na tila nag-aalala, at may mga pasyenteng nagulat sa eksenang iyon. Ang tanong: kapag naka-pambahay ka lang at wala kang kasama, gano’n ba kadaling balewalain ang sakit mo?
ANG PASYENTENG HINDI “MUKHANG MAY KAYA”
Si Aling Teresita ay dumating sa ospital na hindi naka-ayos. Walang alahas. Walang handbag na mamahalin. Isang kupas na cardigan, pambahay na dress na may maliliit na bulaklak, at buhok na parang minadali lang suklayin. Hindi siya nagpunta para magpa-picture. Nagpunta siya dahil masakit ang sikmura niya—yung sakit na kumakain sa loob at nagpapadilim ng paningin. Sa bawat hakbang niya papunta sa nurse station, parang may bato sa tiyan. Nakahawak siya sa tagiliran, pilit humihinga, pilit ngumiti sa mga taong dumadaan—dahil gano’n ang ugali ng mga nanay: kahit sila ang may sakit, sila pa rin ang nahihiyang makaabala.
Paglapit niya sa mesa, huminga siya nang malalim. “Iha…” mahina niyang tawag, “pa-assist naman po… ang sakit po ng tiyan ko… nanginginig na po ako…”
Hindi tumingala agad ang nurse. Nakaupo ito, naka-scrubs, nakasandal, hinahaplos ang cellphone na parang mas importante ang notification kaysa sa luha sa harap niya.
“Fill up mo muna,” sabi ng nurse, walang emosyon, sabay turo sa mga papel sa mesa. Hindi man lang tinignan ang mukha ni Aling Teresita.
“Opo… pero iha, nahihilo po ako… baka pwede—” pilit ni Aling Teresita, nanginginig ang boses.
Napabuntong-hininga ang nurse, halatang naiirita. “Madami po kami dito, Ma’am. Pila po. Umupo muna kayo.”
“Ang sakit na po talaga…” halos pabulong na sabi ni Aling Teresita, at doon pumatak ang luha niya—isa, dalawa—hanggang tuluy-tuloy na.
Sa paligid, may mga taong napatingin. Yung guard sa likod, parang gustong lumapit pero hindi alam ang gagawin. May matandang lalaki na nakanganga sa gulat. May babae sa malayo na napahawak sa bibig—parang hindi makapaniwalang sa ospital mismo, may taong pinapabayaan.
Kung ikaw si Aling Teresita—na umiiyak na sa sakit—anong mararamdaman mo kapag ang sagot sa’yo ay “pila po”?
ANG SANDALING NAGING “INVISIBLE” ANG PAGKATAO
Sumandal si Aling Teresita sa mesa. Yung palad niya, nanginginig. Yung isang kamay, nakahawak sa tiyan na parang pinipigilan niyang bumigay. Umiiyak siya hindi para magpaawa—umiiyak siya kasi natatakot siya. Natatakot siyang bigla siyang mahimatay. Natatakot siyang walang makakapansin. Natatakot siyang kung dito pa lang, ganito na ang trato, paano pa kapag wala na siyang lakas magsalita?
“Tulungan n’yo naman po siya,” may boses mula sa gilid—isang pasyente o kasama, halatang hindi na nakatiis.
Lumingon ang nurse, kunot ang noo. “Ma’am, wag po kayo makialam. May proseso tayo dito.”
Proseso. Isang salitang tama sa papel, pero minsan ginagamit na pader para hindi maramdaman ang tao.
Si Aling Teresita, pinunasan ang luha. “Iha… kahit blood pressure lang po… parang umiikot na po—”
“Ma’am, umupo nga po. Tatawagin kayo,” sabi ng nurse, mas matigas na ang tono, sabay tingin sa ibang papel na parang gusto niyang matapos na si Aling Teresita sa harap niya.
At sa sandaling iyon, parang naging hangin si Aling Teresita. Nandiyan siya, pero hindi nakikita. Nagsasalita siya, pero hindi naririnig. Umiiyak siya, pero walang pumupunas.
ANG TELEPONO NA NAGPABAGO NG HANGIN
Biglang may lumapit na lalaking naka-polo—doktor o staff—nakayuko, parang may hinahanap. Sa bulsa niya, tumunog ang telepono. Saglit siyang sumagot, tapos napatingin sa nurse station, parang may urgent na ipinapahanap.
“May tumawag mula sa Chief Doctor,” sabi ng lalaki sa nurse, mahina pero seryoso. “May hinahanap daw na babae… naka-pambahay… naka-cardigan… umiiyak…”
Natigilan ang nurse. “Ha? Bakit?”
Hindi pa nakakasagot ang lalaki nang biglang bumukas ang pinto sa kabilang hallway. May mga yapak na mabilis. May mga taong tumabi. At lumitaw ang isang lalaking naka-puting coat—maayos, matikas, at halatang kilala ng lahat. Kasunod niya ang isang resident at isang security.
Siya ang Chief Doctor.
At sa unang tingin pa lang niya sa nurse station, nagbago ang mukha niya—parang may biglang humila ng puso niya pababa.
“Nanay?” basag ang boses niyang tawag.
Napalingon si Aling Teresita, luhaang-luha, nanginginig ang labi. “Anak…” mahina niyang sagot, parang nahihiyang makita siya sa ganitong lagay.
Sa loob ng ilang segundo, nabura ang lahat ng ingay sa lobby. Yung nurse, namutla. Yung guard, nanlaki ang mata. Yung mga pasyente, napatingin sa isa’t isa. Dahil ang babaeng naka-pambahay lang na hindi nila inasikaso… nanay pala ng Chief Doctor.
ANG GULAT NA MAY KASAMANG TAKOT
Lumapit ang Chief Doctor at agad hinawakan ang balikat ng nanay niya. “Bakit ka nandito mag-isa? Ano’ng nararamdaman mo?” mabilis niyang tanong, halatang pinipigilan ang panic.
“Hindi ko na po kaya, anak… ang sakit… tapos… hindi nila ako—” hindi na natapos ni Aling Teresita. Umiyak siya nang tuluyan, parang bumigay ang lahat ng pagpipigil.
“Wheelchair!” sigaw ng Chief Doctor sa staff, hindi nagwawala pero matalim ang utos. “Vitals now. IV line. Call ER. I want labs ASAP.”
Nagsipag-galaw ang mga tao. Parang biglang naging mabilis ang ospital—yung bilis na kanina, wala para kay Aling Teresita.
At doon tumingin ang Chief Doctor sa nurse na nakaupo kanina. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nag-iskandalo. Pero ang titig niya, sapat na para maramdaman ng nurse ang bigat ng pagkukulang.
“Bakit siya umiiyak dito?” tanong niya, malamig.
Nabingi ang nurse sa sariling kaba. “Sir… may proseso po kasi… at—”
Pinutol siya ng Chief Doctor. “Sa proseso, kasama ba ang pagbalewala sa pasyenteng umiiyak sa sakit?”
Walang makasagot. Kasi ang sagot, kitang-kita sa mukha ni Aling Teresita—luha, panghihina, panginginig. Hindi ito usapin ng papel. Usapin ito ng puso.
ANG ARAL NA HINDI DAPAT HINTAYIN ANG APELYIDO
Habang itinutulak si Aling Teresita papunta sa ER, sumunod ang Chief Doctor, hawak ang kamay ng nanay niya—parang bata ulit siya, takot mawalan. Yung lobby, nanatiling tahimik. Pero sa katahimikan na iyon, may mga tanong na kumakain sa isip ng mga nakasaksi.
Kung hindi siya nanay ng Chief Doctor, aayusin ba nila agad? Kung hindi dumating ang “title,” may tutulong ba? Kung wala siyang koneksyon, makikita ba siya?
Sa ER, na-stabilize si Aling Teresita. Naasikaso. Nabigyan ng gamot. Na-check ang dahilan ng sakit. Pero sa labas ng kwarto, may ibang operasyon na naganap—hindi sa katawan, kundi sa sistema.
Kinabukasan, ipinatawag ng Chief Doctor ang mga staff. Hindi para magpa-power trip. Para paalalahanan sila ng pinaka-basic na tungkulin: ang pasyente, pasyente—kahit ano pa ang suot, kahit sino pa ang anak, kahit anong estado sa buhay.
Dahil ang ospital, hindi dapat lugar kung saan kailangan mong maging “important” para mapansin.
MGA ARAL SA BUHAY
- Ang pag-aalaga sa pasyente ay hindi dapat nakabase sa suot, itsura, o koneksyon.
- Ang “proseso” ay gabay—hindi pader para iwasan ang malasakit.
- Isang minuto ng pagpapabaya sa ospital, pwedeng maging buong buhay na pagsisisi.
- Ang tunay na propesyonalismo ay may kasamang puso, hindi lang papel.
- Huwag hintayin ang titulo bago rumespeto—dahil lahat ng tao may dignidad, kahit tahimik lang silang humihingi ng tulong.
Kung may natutunan ka sa kwentong ito, ibahagi mo ang post na ito sa mga kaibigan at pamilya. Baka may Aling Teresita sa paligid mo—tahimik, mahina, umiiyak sa sakit—at kailangan lang ng taong magsasabing, “Sandali, tutulungan kita.”
TRENDING VIDEO
