May mga sugat na hindi lang sa balat nakaukit—may mga peklat na nagsisilbing paalala ng isang gabi na pilit mong kinakalimutan, pero ayaw kang tantanan. Sa larawang ito, isang dalaga ang nakaluhod o bahagyang nakayuko sa malamig na pasilyo, suot ang mint-green na hoodie, hawak ang strap ng canvas bag, at pinupunasan ang luha sa pisngi. Sa gilid ng mukha niya, may malinaw na peklat—hindi malaki, pero sapat para maging target ng mga matang walang habas. Sa likod niya, dalawang dalagang nagtatawanan at nakaturo, isang lalaking nakangisi habang itinaas ang cellphone na parang trophy, at isang mas matandang babae na nakayuko at nakatitig sa kanya na parang hinuhusgahan. Ang tanong ay isa lang: hanggang kailan nila gagawing biro ang peklat—bago nila malaman na ang peklat na iyon ang susi sa isang katotohanang magpapatigil sa kanila?
ANG PASILYO NA NAGING ENTABLADO NG KAHIHIYAN
Mahaba ang hallway. Puti ang pader, makintab ang sahig, at sa kanan, sunod-sunod ang malalaking bintana na pinapasok ang hapon na liwanag. Sa ganitong lugar, dapat tahimik. Dapat mabilis lang ang lakad ng mga tao. Pero sa araw na ito, naging entablado ang pasilyo—hindi para sa seremonya, kundi para sa pangungutya.
Si Alina, labing-siyam, tahimik, at laging nakayuko kapag maraming tao. Hindi dahil wala siyang kumpiyansa sa utak niya—kundi dahil alam niya ang nangyayari kapag nakataas ang ulo niya. Makikita ang peklat. At kapag nakita ang peklat, may susunod na reaksyon: tingin, bulong, tawa, video.
Ngayon, narinig niya na naman ang tunog na iyon—yung tawang hindi masaya, tawang may pang-aapoy. “Uy, tingnan mo!” sigaw ng isa sa dalawang dalaga sa likod. Nakaturo sila, halos magkadikit sa tuwa, parang may napanood na comedy.
“Tara, picturan mo!” sabi ng isa pa, at tumawa ulit.
ANG CELLHONE NA PARANG BARIL
Isang lalaki ang lumapit nang mas malapit, hawak ang cellphone na nakataas, nakangisi. Hindi niya iniisip kung tao ba ang kinukunan niya. Ang iniisip niya lang: content. Evidence. Pang-asar. Pang-post.
“Smile ka naman, ‘Scar Princess!’” biro niya, at nagtawanan sila.
Mas masakit ang salitang iyon dahil hindi lang ito panglalait—pinaikot nila ang sakit niya para magmukhang katawa-tawa. At si Alina, kahit gusto niyang sumagot, parang may humawak sa lalamunan niya. Hindi lumalabas ang boses kapag ang dibdib mo ay puno ng kahihiyan.
Pinunasan niya ang luha. Pero ang luha, kapag sinimulan, parang ulan na hindi mo mapipigil.
ANG MATANDANG TINGIN NA MAS MABIGAT PA SA TAWA
Sa kanan, may mas matandang babae na nakayuko at nakatitig sa kanya. Hindi siya tumatawa. Mas masakit ‘yon. Dahil ang tingin niya ay parang nagsasabing, “Kasalanan mo ’yan. Bakit ganyan ka?” Yung klase ng tingin na may kasamang paghusga, hindi pag-aalala.
Lumapit siya nang konti, nakabaluktot ang katawan na parang sinusuri si Alina—hindi bilang biktima, kundi bilang “problema.” Parang gusto niyang magtanong, pero ang bibig niya ay sarado. Sa mata niya, may kakaibang pagtataka, hindi awa. Parang may nakikita siyang pamilyar—pero ayaw niyang maniwala.
At si Alina, lalo pang yumuko. Hinawakan niya ang strap ng bag na parang iyon ang tanging hawak niyang matibay sa mundo.
ANG PEKLAT NA MAY PINAGMULAN
Hindi ipinanganak si Alina na may peklat. Dumating iyon noong bata siya. Wala siyang malinaw na alaala—puro pira-piraso lang: amoy ng usok, ilaw na naglalaro sa kisame, tunog ng mga yabag, at isang matinis na boses na sumisigaw ng pangalan niya.
Sinabi sa kanya ng foster parents niya dati na aksidente iyon. Na nahulog siya. Na nadapa. Na “okay na, lumipas na.” Pero sa bawat gabi na nagigising siya dahil sa bangungot, alam niyang hindi aksidente ang lahat.
May isa pa siyang dala, bukod sa peklat: isang maliit na locket na luma, nakatago sa ilalim ng hoodie niya. Hindi niya alam kung bakit mahalaga iyon, pero hindi niya kayang itapon. Parang may bahagi ng pagkatao niya na nakakabit doon.
At ngayong araw, sa pasilyong ito, habang pinagtatawanan siya, naramdaman niyang may something na malapit nang mabunyag—parang hangin bago ang bagyo.
ANG SANDALING NAGBAGO ANG HANGIN
“Hoy!” sigaw ng isa sa dalaga, mas malakas, mas mapanghamon. “Ano, iiyak ka na naman? Peklat lang ‘yan!”
Doon biglang may tunog na hindi bahagi ng pangungutya—tunog ng mabilis na hakbang. Tak-tak-tak sa makintab na sahig. Parang may paparating na may dalang urgency.
Sa dulo ng hallway, may lumitaw na dalawang lalaking naka-formal, may suot na ID lanyard, at may kasamang isang babae na naka-blazer, hawak ang folder. Hindi sila tumatawa. Hindi sila nakikiusyoso. Diretso ang tingin nila kay Alina, parang matagal na siyang hinahanap.
Tumigil ang dalawang dalaga sa tawa. Yung lalaking may cellphone, dahan-dahang ibinaba ang kamay—hindi dahil nahiya, kundi dahil may biglang takot.
At yung matandang babae na nakayuko kanina, biglang namutla. Parang may bumalik na alaala.
ANG LOCKET NA NAGING SUSI
Lumapit ang babaeng naka-blazer kay Alina, dahan-dahan, parang ayaw niyang takutin. “Miss Alina,” mahinahon niyang sabi, “pwede po ba naming makita yung suot n’yo sa leeg?”
Napakurap si Alina. “Ha?” Nanginginig ang boses niya. “Bakit po?”
Hindi agad sumagot ang babae. Binuksan niya ang folder at inilabas ang isang lumang litrato—larawan ng isang batang babae, halos kapareho ng mukha ni Alina, pero mas bata, mas malinis ang pisngi. Sa gilid ng larawan, may markang maliit sa parehong bahagi kung saan naroon ang peklat—parang hindi eksaktong peklat noon, kundi isang maliit na birthmark na naging sugat.
“Matagal na po namin kayong hinahanap,” sabi ng babae. “At yung locket na ’yan… iyon po ang palatandaan.”
Napaangat si Alina ng kamay niya sa dibdib. Dahan-dahan niyang hinugot ang locket mula sa ilalim ng hoodie. Lumitaw ang lumang pendant na may kakaibang disenyo—hindi siya sigurado, pero mukhang crest o simbolo ng isang pamilya.
Biglang nagsalita ang isa sa mga lalaking kasama. “Ang locket na yan ay pag-aari ng House of Aleron.” Malalim ang boses, parang sanay sa mga salitang pang-estado. “Isang malaki at makapangyarihang imperyo ang nawalan ng prinsesa labing-apat na taon na ang nakalipas.”
Nanigas ang hangin.
ANG TAWANG BIGLANG NAGING KATAHIMIKAN
Yung dalawang dalagang kanina ay nakaturo, ngayon ay napaatras. Yung lalaking may cellphone, biglang nagmamadaling pinindot ang screen—parang gustong burahin ang video, pero huli na ang lahat. Yung matandang babae, napahawak sa tuhod, parang hinihila pabalik ng alaala ang katawan niya.
“Hindi… hindi pwede,” pabulong niya, pero walang nakikinig sa kanya.
Si Alina, nanginginig ang labi. “Anong sinasabi n’yo?” tanong niya, halos hindi niya marinig ang sarili niya. “Ako… prinsesa?”
“Hindi po dahil sa suot n’yo,” sagot ng babaeng naka-blazer, “hindi dahil sa peklat n’yo. Kundi dahil sa dugo, at sa katotohanang matagal nang tinatago.”
At doon, parang nag-click ang lahat ng pira-pirasong alaala ni Alina. Amoy ng usok. Tunog ng yabag. Matinis na sigaw ng pangalan niya. Hindi aksidente. Pagkawala iyon.
ANG PEKLAT NA HINDI NA KAHIHIYAN
Lumapit ang babae at dahan-dahang pinunasan ang luha sa pisngi ni Alina gamit ang panyo. Hindi ito gesture ng “awa.” Gesture ito ng “paggalang.” Parang sinasabi niyang, “Hindi ka dapat lumuhod dito.”
Tumayo si Alina, kahit nanginginig ang tuhod. Mas lumilinaw ang peklat sa liwanag ng bintana, pero ngayon, iba na ang tingin niya rito. Hindi na ito tanda ng pangit. Tanda ito ng pagkaligtas. Tanda ng katotohanan. Tanda na may dahilan kung bakit siya narito.
At habang nakatayo siya, napansin niyang ang mga nanlait sa kanya ay hindi na makatingin. Kasi sa sandaling iyon, sila ang naging maliit—hindi dahil siya ay “prinsesa,” kundi dahil lumabas ang katotohanan na ang kanilang tawa ay walang laman.
ANG PAG-ALIS NA MAY DALA NG SARILI
Hindi nag-walkout si Alina na may yabang. Hindi siya umalis na may sermon. Ang ginawa niya, mas tahimik pero mas matalim: lumakad siya palabas ng hallway kasama ang mga taong naghahanap sa kanya, hawak ang locket, at ang likod niya ay tuwid.
Sa likod, naiwan ang mga dalagang tumawa, ang lalaking nag-video, ang matandang babaeng nanlait—lahat natigil, lahat napahiya, hindi dahil may dumating na “kapangyarihan,” kundi dahil may dumating na katotohanan.
MGA ARAL SA BUHAY
- Ang peklat ay hindi kahinaan; madalas, ito ang ebidensya na nakaligtas ka sa bagay na muntik nang sumira sa’yo.
- Ang pangungutya ay madaling gawin, pero ang epekto nito ay mabigat at matagal—kaya piliin ang kabutihan.
- Hindi mo malalaman ang tunay na halaga ng tao sa itsura; ang dignidad ay hindi nakikita sa balat, kundi sa puso.
- May mga katotohanang matagal tinatago, pero dumarating ang oras na lumalabas—at kapag lumabas, tahimik na bumabagsak ang mga nanlait.
- Kapag pinagtatawanan ka ng mundo, hindi ibig sabihin mali ka; minsan, ibig sabihin lang, hindi pa nila alam ang buong kwento mo.
At kung may isang bagay na dapat manatili sa isip ng sinumang makakabasa nito, ito iyon: huwag mong gawing biro ang peklat ng tao. Hindi mo alam kung anong laban ang pinanggalingan niyan. Hindi mo alam kung anong kwento ang nakaukit sa sugat. Ibahagi ang post na ito sa mga kaibigan at pamilya, lalo na sa mga may anak o kabataang madaling mangutya—para maalala nila na ang pangungutya ay maaaring maging sugat na hindi nakikita, pero tumatagal.
