Bihira ang sandaling kayang patahimikin ang isang simbahan—pero noong lumuhod ang lalaki sa harap ng altar, hawak ang kahon ng singsing at nanginginig ang mga kamay, parang huminto ang hangin. Sa ilal...
May mga araw na ang “pangarap” kasya lang sa isang brown envelope—pero ang sakit, parang hindi mo kayang bitbitin kahit dalawang kamay pa. Sa malamig at maliwanag na lobby ng isang modernong opisina, ...
May mga gabing isang pinggan lang ang kayang sumira ng reputasyon—o magligtas ng buhay. At sa loob ng isang kumukulong kitchen na amoy mantika, bawang, at singaw ng sabaw, may isang babaeng nakayuko s...
May mga luha na hindi dahil sa gutom—kundi dahil sa hiya. Sa loob ng maliwanag na fast food na amoy pritong manok at bagong lutong fries, may isang matandang lalaki ang dahan-dahang naglalakad sa pagi...
May mga sandaling ang isang harang ay hindi lang bakal na bumababa at tumataas. Minsan, ang harang ay mata ng tao—mata na mabilis humusga, mata na nagdedesisyon kung sino ang “bagay” pumasok at sino a...
May mga umagang ang alikabok sa kalsada ay parang usok ng gulo—sumasabit sa lalamunan, kumakapit sa balat, at nagpapaalala na sa isang iglap, pwedeng magbago ang buhay ng tao dahil lang sa isang malin...
Hindi lahat ng iyak ay dahil sa kahinaan. Minsan, umiiyak ang tao kasi ayaw niyang sumabog sa maling paraan—kasi sa isang maling sigaw, maaaring may masaktan… o may mamatay. Sa loob ng isang lumang bu...
May mga gabing ang airport ay parang lungsod na hindi natutulog—puting ilaw sa kisame, malalamig na sahig na kumikislap sa linis, at mga boses na naglalakbay sa hangin kasabay ng tunog ng gulong ng ma...
Hindi lahat ng sugat ay nakikita sa X-ray. Minsan, mas malalim ang tumitibok sa loob ng dibdib kaysa sa dugong tumutulo sa balat. At minsan, sa isang malamig na pasilyo ng ospital na amoy antiseptic a...
ANG PAPEL NA PARANG SENTENSYA Sa mahabang upuang kahoy sa loob ng ospital na amoy disinfectant at pagod, may isang babaeng nakaupo—yakap ang isang papel na nanginginig sa kamay niya na parang hatol na...