Hindi umiiyak si Mara dahil mahina siya—umiiyak siya dahil sa harap ng buong bulwagan, sa araw na dapat pinakamaliwanag sa buhay niya, may isang taong piniling wasakin ang pangarap niya gamit ang isan...
Hindi niya inakala na sa mismong pintuan ng bahay niya mararanasan ang pagiging dayuhan. Sa ilalim ng hapon na tumatagos ang araw sa rehas ng gate, nakatayo siya sa threshold—may luha sa mata, nanging...
Hindi siya umiyak dahil mahina siya. Umiyak siya dahil sa harap ng conference table, ninakaw ang boses niya—at ang buong kuwarto, nanood lang. Sa ilalim ng puting ilaw at mga graph na nakapaskil sa sc...
Hindi niya inakala na sa loob ng isang elevator—sa pagitan ng bakal na pader at malamig na ilaw—doon siya babagsak. Hindi dahil sa suntok, kundi dahil sa tingin. Yung tingin ng mga naka-suit na parang...
May mga luha na hindi mo kayang punasan kahit ilang beses mong idampi ang palad mo sa mukha. May mga sugat na hindi dumudugo, pero ramdam mong nilalamon ang dibdib mo kada hinga. At may mga eksenang k...
Umuulan sa labas, pero mas malakas ang bagyong gumuguhit sa loob ng isang maliit na bahay na tanging ilaw ay galing sa lampshade sa sulok. Sa ilalim ng dilaw na ilaw na iyon, isang lalaki ang nakaupo ...
May mga sandaling ang isang harang ay hindi lang bakal na bumababa at tumataas. Minsan, ang harang ay mata ng tao—mata na mabilis humusga, mata na nagdedesisyon kung sino ang “bagay” pumasok at sino a...
Hindi ko malilimutan ang gabing iyon—yung gabing umulan nang parang gustong burahin ng langit ang lahat ng kasalanan sa kalsada, pero mas lalong luminaw ang totoo sa ilalim ng ilaw ng poste. Sa isang ...
ANG PAPEL NA PARANG SENTENSYA Sa mahabang upuang kahoy sa loob ng ospital na amoy disinfectant at pagod, may isang babaeng nakaupo—yakap ang isang papel na nanginginig sa kamay niya na parang hatol na...
ANG WALANG LAMANG PITAKA Sa loob ng lumang sala na may ilaw na dilaw mula sa lampshade, may isang tunog na mas matinis pa sa tahimik na kisame—ang paghikbi ng isang babaeng nakaupo sa harap ng bukas n...