Sa ilalim ng dilaw na ilaw ng isang simpleng restaurant, may isang dalagang umiiyak habang binibilang ang barya sa mesa—isa, dalawa, tatlo—parang bawat tunog ng kalingkingan sa kahoy ay may kasamang h...
May mga gabi na ang ulan ay parang hindi lang bumabagsak sa kalsada—bumabagsak din sa dignidad ng tao. Sa harap ng isang apartment door na bukas ang ilaw pero sarado ang puso, nakatayo ang isang lalak...
May mga lalaking akala nila ang pera ang susi sa lahat—hanggang sa isang gabi, mapatunayan nilang may mga taong mas magaling magnakaw kaysa magtrabaho. Sa loob ng isang mamahaling condo na may malalak...
Hindi lahat ng luha ay para sa pagkawala—minsan, luha ito para sa pagtataksil na ginawa ng sariling dugo. Sa isang gabing binabayo ng ulan ang bakal na gate ng isang malaking mansyon, may isang matand...
May mga sandaling isang bagay lang ang kayang magsabi ng buong katotohanan—at minsan, iyon ay isang singsing na nakapatong sa palad ng taong wasak. Sa loob ng isang silid na may malambot na ilaw ng la...
Hindi lahat ng pag-alis ay pagtakas—minsan, ito ang tanging paraan para mabuhay. Sa isang makitid na eskinita na nilulunok ng huling liwanag ng dapithapon, sa harap ng lumang bahay na may bakal na reh...
Isang ama ang puwedeng mabuhay nang buong taon na kinakain ang sariling pagod, basta makita lang na may laman ang plato ng anak niya. Pero kapag ang gantimpala ay pang-iinsulto, pagturo, at pagtawang ...
Hindi lahat ng pag-iyak ay dahil sa sakit ng puso—minsan, dahil iyon na lang ang natitirang paraan para hindi sumabog ang dignidad. Sa loob ng isang sala na amoy mamahaling pabango at malinis na kurti...
Limang taon ang pagitan ng luha at tagumpay—limang taon mula sa gabing umuulan, basang-basa ang damit, at nanginginig ang puso ng isang babae habang pinipili siyang iwan. Sa kalsadang tahimik sa pagit...
Isang buwan lang ang pagitan mula sa “pangako” hanggang sa pagkawasak. Isang buwan lang mula sa mga salitang “para sa magandang buhay” hanggang sa salitang “kahit barya.” At sa gabing iyon, sa loob ng...