Hindi sa alon siya nalunod. Sa sala siya muntik malunod—sa katahimikan na mas mabigat pa sa bagyo, sa mga titig na parang kutsilyo, at sa halakhak na kayang magpatumba ng lalaking galing sa karagatan....
Hindi siya umiyak agad. Ang unang bumigay ay ang boses niya—yung boses na ilang taon niyang pinatigas sa ibang bansa para hindi siya lamunin ng lungkot. Sa loob ng barangay hall na amoy papel, pawis, ...
Hindi siya napaiyak dahil sa sakit ng katawan. Napaiyak siya dahil sa tunog ng barya sa palad niya—yung tunog na parang nagsasabing, “Ito lang ang kaya ko,” habang ang fluorescent lights sa hallway ng...
Hindi nagsimula ang gulo sa sigawan. Nagsimula ito sa amoy—isang matalim na alat na kumapit sa malamig na hangin ng eroplano, habang ang mga ilaw sa overhead bins ay kumikislap-kislap at ang seatbelt ...
May mga luha na hindi mo mapupunasan kahit ilang beses mong pihitin ang panyo—dahil ang mas masakit sa mata, yung kirot sa puso kapag ang sariling anak ang nagtuturo sa’yo palabas ng bahay. Sa dapitha...
May mga bahay na malinis ang sahig pero marumi ang trato. Sa gitna ng maliwanag na sala—may malaking bintana, maayos na sofa, at amoy ng bagong linis—nakatayo si Mara, umiiyak nang tahimik habang hawa...
May mga gabing hindi kailangan ng kulog para maramdaman mong may hinahabol na kapahamakan—minsan, sapat na ang kalansing ng gate, ang sigaw ng kamag-anak, at ang tunog ng sariling hikbi na hindi mo na...
May mga kasalang hindi nagsisimula sa “I do,” kundi sa isang kasinungalingang matagal nang nakapulupot sa lalamunan. Sa loob ng simbahan na amoy bulaklak at kandila, nakasuot ng puti ang dalaga—magand...
May mga lugar na sobrang liwanag—pero doon mo mas nakikita kung sino ang tunay na madilim. Sa harap ng mga glass na tindahan na kumikislap ang pangalan ng mga mamahaling brand, isang lalaking gusgusin...
May mga gabing hindi mo kailangan ng bagyo para maramdaman mong gumuho ang bahay—minsan, sapat na ang isang daliri na tumuturo palabas ng pinto. Sa ilalim ng dilaw na ilaw sa porch, nakatayo si Lia, n...