Bumuhos ang ulan na parang may gustong burahin sa lungsod—mga ilaw ng poste na nanginginig sa basa, mga gulong ng sasakyan na humahawi ng tubig sa kalsada, at isang mahabang tulay sa itaas na parang a...
Hindi niya narinig ang sariling paghinga. Ang narinig lang niya ay ang tunog ng papel na nanginginig sa pagitan ng mga daliri niya—isang bank statement na basang-basa na sa luha, at isang cellphone na...
Hindi niya alam kung alin ang mas masakit—ang malamig na hangin na dumidikit sa balat, o ang init ng luha na ayaw tumigil kahit ilang beses niyang punasan. Sa gilid ng pantalan, sa pagitan ng mga cont...
Hindi niya narinig ang sariling hikbi sa lakas ng ulan, pero ramdam niya ang bawat patak na parang may dalang bigat sa dibdib. Sa ilalim ng tulay, sa pagitan ng mga ilaw ng poste at malamig na semento...
Hindi sila tumawa dahil nakakatawa siya. Tumawa sila dahil madaling pagtawanan ang taong may dala lang na basket—lalo na kapag ikaw ang nakaporma, ikaw ang may oras maglibang, at siya ang may oras mag...
Hindi siya umiyak dahil napahiya siya. Umiyak siya dahil ang salitang “nagpapayaman” ay ibinato sa kanya na parang kasalanan ang magtrabaho para mabuhay. Sa loob ng barangay hall na amoy lumang papel,...
Hindi siya umiiyak dahil iniwan siya. Umiiyak siya dahil iniwan siya sa harap ng lahat—sa ilaw ng mga bumbilyang nakasabit sa labas ng café, sa ingay ng mga sasakyang dumadaan, at sa malamig na hangin...
Hindi siya umiyak dahil takot siyang maiwan ng eroplano. Umiyak siya dahil sa salitang “FULL” na binato sa kanya na parang kasalanan niya ang mundo. Sa gitna ng paliparan na amoy kape, disinfectant, a...
Hindi siya pumasok para magpasikat. Pumasok siya para tapusin ang isang pangakong matagal nang nakabaon sa dibdib—pero sa loob ng car showroom na amoy leather, polish, at yabang, ang una niyang nakuha...
Hindi niya narinig ang unang tawa dahil naka-focus siya sa tunog ng kumukulong sabaw. Sa bawat bula na umaangat sa kaserola, parang doon niya itinatago ang takot niya—yung takot na baka sa gabing iyon...