ANG HULING UWI BAGO ANG KASAL Kung may eksena mang mas masakit pa sa alon na sumasampal sa barko, iyon ang alingawngaw ng isang taong mahal mo na pinapaalis ka sa mismong tapat ng bahay na akala mo’y ...
Sa gitna ng kumikislap na ilaw ng Japan sa gabi—mga neon sign na parang hindi nauubos, mga payong na nagsasayawan sa ulan, at isang basang kalsadang may zebra crossing—may isang lalaking nakatayo na p...
ANG GABING PINALAYAS SIYA SA HARAP NG LAHAT Hindi lahat ng pag-iyak ay dahil sa heartbreak. Minsan, umiiyak ka dahil pinilit kang umalis na parang wala kang kwenta, sa lugar na pinaghirapan mong pagli...
ANG ARAW NA DAPAT SANA’Y MASAYA Kung may eksena mang kayang magpahinto ng oras, iyon ang sandaling nakatayo ka sa ilalim ng araw, may maleta ka sa kamay, may regalo sa isip, at ang puso mo ay punong-p...
ANG GABING PINILI SIYANG TABUYIN Sa ilalim ng mabigat na ulap at langit na parang sasabog sa ulan, may isang tatay na nakatayo sa kalsada—hindi dahil wala siyang uuwian, kundi dahil may mga taong pini...
ANG PAG-UWI NA MAY DALANG TAHIMIK NA LUHA Sa loob ng isang maliwanag at malinis na sala, kung saan ang puting kurtina ay sumasayaw sa banayad na hangin at ang mga framed family photos ay nakahanay sa ...
ANG PAG-UWI NA MAY DALANG HIYA Sa gitna ng tanghaling tapat, habang ang araw ay tumatama sa sementong kalsada at pinapasingaw ang alikabok sa eskinita, isang lalaki ang naglalakad na parang may batong...
ANG PAG-UWI NA MAY DALANG ULAN Hindi lahat ng pagbabalik ay may salubong na yakap. Minsan, ang unang bumabati sa’yo ay ang malamig na hangin at ang tunog ng ulan na kumakatok sa bubong na ikaw mismo a...
ANG PAG-UWI NA HINDI SINUNDAN NG YAKAP Sa loob ng maliwanag na sala—kung saan ang araw ay pumapasok mula sa malaking bintana sa kanan at dumadampi sa makintab na kahoy na sahig—may isang eksenang hind...
ANG PAG-UWI NA DAPAT SANA’Y MASAYA Sa huling sikat ng araw na tumatama sa lumang pintuan, isang babae ang nakatayo sa bungad ng bahay na parang nauubusan ng hangin. Namumula ang mga mata niya, basang-...