May mga araw na ang pinakamalakas na sampal sa’yo ay hindi suntok—kundi tawa. Yung tawang hindi mo pinili marinig, pero pinipilit ipasok sa dibdib mo, hanggang maniwala ka na wala ka talagang halaga. ...
May mga lugar na akala mo, simpleng bilihan lang ng gulay—pero kapag nagkamali ang husga ng tao, nagiging korte ang palengke, nagiging parusa ang tsismis, at nagiging sandata ang daliri ng mga mapangh...
May mga taong araw-araw minamata sa opisina—hindi dahil may ginawa silang masama, kundi dahil suot nila ang uniporme na para sa iba, mababa ang tingin. Sa isang malamig na hallway na puti ang ilaw at ...
May mga sandaling isang biyahe lang ang pagitan ng pagiging tao at pagiging halimaw—at minsan, sa loob ng isang lumang jeep na amoy araw, pawis, at usok, doon mo makikita kung sino ang may puso at sin...
May mga araw na ang kapalaran ay parang nanunukso—ipapakita sa’yo kung gaano ka kababa sa mata ng mundo, tapos sa susunod na eksena, ipapahawak sa’yo ang bagay na hindi mo kailanman inakalang magiging...
May mga taong tinatawanan sa kalsada dahil sa isang kapansanan na akala ng iba, katapusan na ng lahat—hanggang sa dumating ang isang segundo na kailangan ng buong lugar ang lakas ng loob na hindi naki...
May mga araw sa eskwela na mas masakit pa sa exam ang binibigay ng tao—yung tingin na nilalait ka, yung turo na parang pinapako ka sa kahihiyan, at yung tawa na tila sinasabing wala kang halaga. Sa is...
May mga taong araw-araw tinatamaan ng salita na parang latigo—at kapag dumating ang apoy, sila pala ang unang tatakbo pabalik, hindi para magligtas ng gamit, kundi para magligtas ng buhay. Sa loob ng ...
May mga taong tinatawanan ng mundo dahil akala ng lahat, wala na silang silbi—hanggang sa dumating ang isang gabing kailangan ng isang kalye ang tapang na hindi kayang bilhin ng kahit anong yabang. Sa...
Hindi lahat ng luha ay kahinaan—minsan, iyon ang huling patak bago bumuhos ang tapang. Sa isang makitid na kalsada na napapalibutan ng magkakahilerang bahay, may mga kable ng kuryente na nakasampay sa...