EPISODE 1: ANG APLIKANTENG HINDI PINAPASOK
Hindi na maalala ni Mara kung paano niya napigilan ang luha habang nakatayo sa lobby ng malaking kumpanya. Ang alam lang niya, mahigpit niyang yakap ang lumang folder na naglalaman ng resume, certificates, at mga dokumentong ilang gabi niyang inayos sa ilalim ng ilaw ng maliit nilang kwarto.
Sa harap niya, nakatayo si Ms. Beatrice, ang HR manager na kilala sa kumpanya dahil sa taas ng tingin sa sarili. Maayos ang suit nito, makinis ang buhok, at bawat tingin ay parang sinusukat kung bagay ka ba sa paligid.
“Applicant ka?” malamig nitong tanong.
“Opo, Ma’am,” mahinang sagot ni Mara. “May schedule po ako for final interview.”
Tiningnan siya ni Beatrice mula ulo hanggang paa. Ang luma niyang blouse, ang sapatos na halatang ilang beses nang tinahi, at ang folder na kupas na ang gilid.
“Final interview?” ulit nito, parang hindi makapaniwala. “Sa itsura mong ’yan?”
Napayuko si Mara.
May ilang empleyado sa likod ang napatingin. May guard na napahinto. May mga taong papasok sa elevator ang biglang bumagal ang hakbang.
“Ma’am, qualified po ako,” sabi ni Mara. “Naka-email po sa akin ang invitation.”
Umirap si Beatrice.
“Maraming nagke-claim na qualified,” sabi nito. “Pero hindi lahat bagay sa kumpanya namin.”
Hindi sumagot si Mara.
Dahil minsan, ang pinakamalakas na insulto ay hindi kailangang sigawan. Sapat na ang titig ng taong akala niya ay kaya kang burahin dahil lang sa mukha kang galing sa hirap.
EPISODE 2: ANG INTERVIEW NA HINDI IBINIGAY
“Pakitingnan na lang po ang email,” pakiusap ni Mara. “Galing po mismo sa executive office.”
Napangisi si Beatrice.
“Executive office?” sabi nito. “Alam mo ba kung anong klaseng tao ang hinahanap namin dito? Hindi ito basta-bastang kumpanya. Hindi ito lugar para sa mga taong mukhang humihingi ng pamasahe pauwi.”
Parang may kumurot sa dibdib ni Mara.
Humigpit ang hawak niya sa folder. Hindi dahil nahihiya siya sa kahirapan nila. Kundi dahil naalala niya ang nanay niyang naglaba magdamag para may pamasahe siya, ang kapatid niyang hindi bumili ng pagkain para lang maiprint niya ang documents, at ang sarili niyang naglakad ng ilang kanto para hindi mabawasan ang pera niya.
“Hindi po ako humihingi ng awa,” sabi niya. “Humihingi lang po ako ng pagkakataon.”
Pero tumalikod si Beatrice sa kanya.
“Security,” tawag nito. “Pakisamahan siya palabas. Hindi siya kasama sa listahan ko.”
Lumapit ang guard, pero hindi nito agad hinawakan si Mara. Kita sa mukha nito ang awa.
“Ma’am,” mahina niyang sabi, “baka po may appointment talaga.”
“Sinabi ko nang palabas,” putol ni Beatrice.
Doon tuluyang tumulo ang luha ni Mara. Hindi siya nagwala. Hindi siya sumagot. Inayos lang niya ang folder sa dibdib niya, parang iyon na lang ang natitirang dignidad niya.
Bago siya lumabas, lumingon siya kay Beatrice.
“Balang araw po,” sabi niya, “sana matutunan ninyong hindi lahat ng simpleng tao ay walang halaga.”
At umalis siya habang ang buong lobby ay tahimik.
EPISODE 3: ANG BALITANG HINDI INAASAHAN
Kinabukasan, abala ang buong kumpanya. May big screen sa lobby, may mga empleyadong nakatayo, at may announcement mula sa board of directors. Lahat ay excited. Matagal nang usap-usapan kung sino ang papalit na CEO matapos magretiro ang dating pinuno.
Nakatayo si Beatrice sa unahan, hawak ang tablet, nakangiti na parang siya ang may-ari ng selebrasyon. Sa isip niya, sanay siyang humarap sa mahahalagang tao. Sanay siyang pumili kung sino ang karapat-dapat pumasok sa kumpanya.
Pero nang lumiwanag ang malaking screen, nawala ang ngiti niya.
NEW CEO.
Sa ilalim noon, unti-unting lumabas ang mukha ng babaeng hawak ang folder kahapon.
Si Mara.
Ang aplikanteng pinalayas niya.
Ang babaeng tinawag niyang hindi bagay.
May collective gasp sa buong lobby. May isang empleyado ang napahawak sa bibig. May guard na napatingin kay Beatrice. Ang ilang taong nakasaksi kahapon ay halos hindi makahinga.
“Hindi,” bulong ni Beatrice. “Hindi maaari.”
Pero malinaw ang balita sa screen.
Si Mara dela Cruz, dating scholar, international business strategist, at anak ng founder na matagal nang nanatiling pribado, ang itinalaga bilang bagong CEO ng kumpanya matapos bilhin muli ng kanilang pamilya ang majority shares.
Parang gumuho ang sahig sa ilalim ni Beatrice.
Dahil ang babaeng tinanggihan niya sa pinto, siya pala ang taong papasukan niya ngayon ng memo, report, at paghingi ng approval.
EPISODE 4: ANG PAGHARAP NG BAGONG CEO
Bumukas ang glass door sa dulo ng lobby.
Pumasok si Mara.
Pareho pa rin ang suot niyang simpleng blouse. Pareho pa rin ang folder sa kamay. Pero ngayon, iba na ang tingin ng lahat. Ang dating tahimik na aplikante, ngayon ay nilapitan ng mga executive. Ang dating pinahiya, ngayon ay sinalubong ng respeto.
Hindi agad siya nagsalita.
Tumingin muna siya sa paligid. Sa lobby kung saan siya umiyak kahapon. Sa guard na hindi siya agad hinatak. Sa mga empleyadong nanood ngunit hindi alam kung paano tutulong. At sa HR manager na ngayon ay nanginginig na ang labi.
“Ms. Beatrice,” mahinang tawag ni Mara.
Halos mapaatras ang HR manager.
“Ma’am Mara,” nauutal niyang sabi. “Hindi ko po alam na kayo—”
“Hindi n’yo kailangang malaman kung sino ako,” putol ni Mara.
Tumahimik ang lahat.
Lumapit si Mara, hindi mabilis, hindi galit, pero bawat hakbang niya ay parang hatol sa lahat ng kahapon.
“Hindi n’yo kailangang malaman na ako ang bagong CEO para tratuhin ako nang maayos,” sabi niya. “Hindi n’yo kailangang malaman na may pangalan ako, may pinag-aralan ako, o may koneksyon ako para pakinggan ako.”
Tumulo ang luha ni Beatrice.
“Patawarin n’yo po ako,” sabi niya. “Akala ko po…”
“Akala n’yo mahirap ako,” sabi ni Mara.
Hindi masama ang tono niya. Pero mas masakit iyon kaysa sigaw.
Napayuko si Beatrice. Wala na ang tapang niya. Wala na ang taas ng tingin. Ang natira na lang ay ang hiya ng taong nahuli ng sariling yabang.
EPISODE 5: ANG UNANG UTOS NG CEO
Tumayo si Mara sa harap ng lahat. Hindi siya ngumiti, pero hindi rin siya nanakit. Hinawakan niya ang folder na halos nadurog kahapon sa sobrang higpit ng yakap niya.
“Ang unang pagbabago sa kumpanyang ito,” sabi niya, “ay hindi tungkol sa sales. Hindi tungkol sa profit. Hindi tungkol sa awards.”
Tumingin siya sa bawat empleyado.
“Ang unang pagbabago ay respeto.”
Napaluha ang guard. Ang ilang staff ay napayuko. Si Beatrice naman ay hindi na maitago ang pag-iyak.
“Simula ngayon,” dagdag ni Mara, “walang aplikanteng huhusgahan dahil sa damit, sapatos, kulay ng folder, o itsura. Ang trabaho ng HR ay makita ang kakayahan ng tao, hindi yurakan ang dignidad niya.”
Lumapit si Beatrice kay Mara.
“Tatanggapin ko po kung tatanggalin n’yo ako,” sabi niya.
Saglit na tumahimik si Mara.
“Hindi kita tatanggalin ngayon,” sagot niya. “Pero magsisimula ka ulit. Hindi sa taas. Sa pagtanggap ng aplikante sa lobby. Gusto kong matutunan mo kung paano humarap sa tao nang may puso.”
Napahikbi si Beatrice.
“Salamat po,” bulong niya.
Umiling si Mara.
“Huwag kang magpasalamat sa akin. Magbago ka.”
Mula noon, hindi na naging pareho ang kumpanya. Ang lobby na minsang naging lugar ng pagpapahiya, naging lugar ng bagong simula. At si Mara, sa unang araw niya bilang CEO, hindi lang kumpanya ang pinamunuan niya.
Pinangunahan niya ang aral na ang taong mukhang mahirap sa paningin ng iba, maaaring may yaman ng talino, tapang, at dangal na hindi kayang bilhin ng anumang posisyon.
MGA ARAL SA BUHAY
- Huwag mong husgahan ang tao base sa damit, sapatos, o itsura, dahil hindi mo alam ang tunay niyang kakayahan at pinanggalingan.
- Ang posisyon ay hindi lisensya para mangmaliit, kundi responsibilidad para maging patas at makatao.
- Ang tunay na propesyonal ay marunong rumespeto kahit hindi niya alam kung sino ang kaharap niya.
- Minsan, ang taong tinatanggihan mo ngayon ang siya palang magbibigay ng pinakamalaking aral sa buhay mo bukas.
- Ang dignidad ng tao ay hindi dapat nakasalalay sa pera, titulo, o pangalan. Dapat itong igalang sa lahat ng oras.
Kung naantig ka sa kwentong ito, i-LIKE, i-SHARE ang post na ito sa iyong mga kaibigan at pamilya, at MAG-COMMENT sa comment section ng facebook page post.
