Sa ilalim ng malamig na ilaw ng gym na parang walang pinipiling pawis, isang lalaki ang nakatayo sa tabi ng mahabang rack ng dumbbells—nakaputi siyang sando, naka-gray na shorts, at mahigpit na yakap ang tumbler at tuwalya na parang iyon na lang ang hawak niya para hindi siya tuluyang bumigay. Namumula ang mata niya, tumutulo ang luha sa pisngi, at pilit niyang nilulunok ang hikbi habang nakatingin sa sahig. Sa paligid, kumikislap ang salamin sa pader, may mga taong nagbubuhat, may mga grunting na tunog, at may mga ilaw na diretso sa ulo na parang spotlight sa kahihiyan niya. Sa kaliwa niya, may isang lalaking mas matipuno, naka-sleeveless din, nakangisi habang nakaturo sa kanya. Sa likod, may babae na nakangiti, tila aliw na aliw. At sa gitna ng aisle, may isang mas matandang lalaki na papalapit, halatang nagulat sa eksena—bukas ang bibig, nakataas ang kilay, parang ngayon lang niya nakita na may umiiyak pala sa lugar kung saan dapat “tibay” ang ipinapakita.
Ang tanong: hanggang kailan magiging normal ang pang-aalipusta sa gym, bago may isang taong magpapatunay na ang lakas ay hindi nakikita sa laki ng braso?
ANG TAWANG MAS MABIGAT PA SA DUMBBELL
“Bro, gym ‘to,” sabi ng matipunong lalaki, sabay turo sa dibdib ng umiiyak na lalaki. “Hindi therapy session.” Tumawa siya nang bahagya, sapat para marinig ng mga nasa malapit. “Kung iiyak ka, doon ka sa CR. Dito, buhat-buhat lang.”
Sumabay ang babae, nakangiti na parang biro lang lahat. “Oo nga. Payat-payat mo tapos umiiyak ka pa. Paano ka lalakas niyan?” Yung ngiti niya, hindi malisyoso sa tingin niya, pero sa tainga ng umiiyak, parang pinipigtal ang natitirang tapang.
Ang umiiyak na lalaki—si Nico—pinisil ang tumbler sa kamay. Halata ang panginginig sa daliri niya. Hindi siya umiiyak dahil masakit ang katawan. Umiiyak siya dahil mas masakit ang mga mata ng tao. Bago pa siya pumasok sa gym na ‘to, matagal niyang kinausap ang sarili sa salamin: “Kaya mo ‘to. Isang araw, magiging okay.” Ngayon, sa unang lingon ng iba, para siyang naging katatawanan.
“Hindi ko naman kayo ginugulo,” mahina niyang sagot, halos hindi marinig sa ingay ng bakal at makina. “Nagpupunas lang ako… pahinga lang…”
“Pahinga?” ulit ng matipunong lalaki. “Eh kanina pa kita pinapanood. Puro ka tingin sa weights, walang buhat. Tapos ngayon, luha-luha. Ano ‘to, paawa effect?” May diin ang boses niya, parang sinasadya niyang iparamdam na ang gym ay teritoryo nila—at si Nico, bisita lang na walang karapatang magkamali.
May ilang napalingon. May ngumiti. May nagbulungan. At sa salamin, kita ni Nico ang sarili niya—isang lalaking mukhang nabasag sa lugar na dapat niyang pagkuhanan ng lakas. Mas dumami ang luha. Mas bumigat ang dibdib.
ANG KWENTONG HINDI NILA ALAM
Kung titingnan mo si Nico, iisipin mong simpleng payat na baguhan lang. Pero sa loob ng puting sando niya, nakatago ang mga araw na hindi nila nakita. Mga gabing nagtatrabaho siya sa maliit na warehouse, nagbubuhat ng kahon, pero walang nag-aapplause. Mga umagang nagigising siya na masakit ang likod, pero kailangan pa ring pumasok. At pinaka-mabigat sa lahat—yung araw na may tumawag at sinabi sa kanya na ang tatay niya, na dating malakas at matigas, ay biglang nanghina. Na kailangan ng operasyon. Na kailangan ng pera. Na kailangan ng anak na hindi lang “mabait,” kundi “matatag.”
Pumasok siya sa gym hindi para magyabang. Pumasok siya para mabuo ulit ang sarili. Para kapag dumating ang araw na kailangan siyang sandalan ng pamilya, hindi siya babagsak.
Pero sa harap ng tawa, lahat ng dahilan niya ay parang nawala. Para siyang batang pinagtawanan sa klase, kahit matanda na ang katawan.
“Bro,” dagdag ng matipunong lalaki, sabay turo ulit, “mag-start ka muna sa magaan. Huwag kang aarte. Hindi mo kaya ‘yung nandiyan.” Itinuro niya ang pinakamabibigat na dumbbells sa rack, yung nasa bandang dulo na bihira hawakan ng karamihan. “Baka madurog ka.”
May halakhak ulit sa likod. May isang tao pang dumaan na napatingin, tapos umiling na parang “kawawa.” Sa gitna ng lahat, si Nico ay nakatungo, tuwalya at tumbler ang yakap, parang may humihila sa kanya palabas ng gym.
At doon dumating ang matandang lalaki—coach o staff—nakasuot ng dark shirt, pawis din, pero iba ang presensya. Hindi siya tumawa. Napatigil siya sa harap ng grupo, tinignan ang matipunong lalaki, tapos si Nico.
“Ano’ng nangyayari dito?” tanong niya, mabigat ang boses.
“Wala, Coach,” sagot ng matipunong lalaki, nakangisi pa rin. “Nagjo-joke lang kami. Si kuya kasi umiiyak. Parang di bagay.”
Saglit na tumahimik ang coach. Tumingin siya kay Nico. “Bakit ka umiiyak, iho?”
Napakagat-labi si Nico. Hindi niya alam kung magsasabi ba siya o tatahimik na lang. Sa gym, madalas iniisip ng tao, bawal ang luha. Bawal ang hina. Pero ang mata ng coach, hindi nanghuhusga—parang nag-aanyaya lang ng totoo.
“Coach…” mahina niyang sabi, “pasensya na po. Napagod lang po… at… may iniisip lang.”
“Okay,” sagot ng coach, simple. “Pero hindi ka aalis dito dahil may nanlait.” Lumingon siya sa matipunong lalaki. “At ikaw, hindi ka nandito para magbuhat ng ego. Magbuhat ka ng bakal, hindi ng yabang.”
Natawa nang pilit ang matipunong lalaki, pero halatang naiinis. “Coach, gym culture lang ‘to. Biruan.”
“Biruan na umiiyak ang tao?” balik ng coach. “Hindi biruan ‘yan.”
ANG DESISYON SA HARAP NG LAHAT
Tahimik ang paligid ng ilang segundo. Ramdam ni Nico ang pintig ng puso niya, parang may kumakatok sa dibdib. Naramdaman niyang lumalakas ang tingin ng mga tao. Parang hinihintay nila kung lalabas ba siya na talunan.
Biglang pinunasan ni Nico ang luha. Huminga siya nang malalim. Hindi nagbago ang payat niyang katawan sa isang iglap, pero may nagbago sa tindig niya—parang may tumayong pader sa loob niya.
“Coach,” sabi niya, paos pero buo, “pwede po ba akong mag-try?”
Umangat ang kilay ng matipunong lalaki. “Try? Ano? Mag-20 muna siya,” pang-aasar.
Ngunit si Nico, hindi tumingin sa kanya. Lumapit siya sa rack. Dumaan ang kamay niya sa mga magagaan, parang dumaan sa mga panghuhusga. Tumigil siya sa bandang dulo, sa pinakamabibigat na dumbbells. Yung mga bakal na parang may sariling reputasyon sa gym—yung kapag binuhat mo, may respeto. Kapag hindi, tatawa sila.
“Teka,” sabi ng coach, mas mahinahon, “sigurado ka?”
Tumango si Nico. Pinatong niya ang tumbler at tuwalya sa gilid ng rack. Lumunok siya. Yumuko siya, hinawakan ang hawakan ng pinakamabigat na dumbbell—yung halos sinasabi ng lahat na “hindi para sa’yo.” Kita sa braso niya ang panginginig, hindi dahil mahina siya, kundi dahil alam niyang lahat ng mata, nasa kanya.
At sa unang hatak, umangat ang bakal.
Hindi mabilis. Hindi pa-show. Dahan-dahan, kontrolado—parang ang lakas niya ay hindi galing sa yabang kundi sa pagtitiis. Umangat ang dumbbell hanggang tuhod, hanggang baywang, hanggang sa posisyong tama. Nagulat ang babae. Nawala ang ngiti niya. Yung matipunong lalaki, biglang napakurap, parang hindi makapaniwala.
“Isa,” pabulong ng coach, pero halatang nagulat.
Si Nico, huminga. Inangat niya ulit—isang rep, dalawang rep—hindi perpekto, pero totoo. Sa bawat buhat, parang may sinasagot siyang tanong na matagal nang nanlait sa kanya: “Kaya mo ba?” Sa bawat baba, parang may ibinababa siyang hiya. Sa bawat angat, parang may binubuo siyang tapang.
“Anak ng—” napabulong yung matipunong lalaki, pero hindi na pang-asar. Pang-gulat na.
Pagkatapos, binaba ni Nico ang dumbbell nang maingat. Hindi niya hinagis. Hindi niya ipinagyabang. Tinayo lang niya ang sarili niya, humihingal, pawis at luha halo sa mukha. At sa katahimikang bumalot, biglang lumapit ang coach at tumapik sa balikat niya.
“Hindi mo kailangang patunayan sa kanila,” sabi ng coach. “Pero salamat, pinakita mo.”
Tumingin si Nico sa matipunong lalaki at sa babae. Hindi siya ngumisi. Hindi siya nanlait pabalik. Ang sinabi niya lang, mahina pero malinaw: “Kung may umiiyak sa gym… hindi ibig sabihin mahina. Minsan, buhat na buhat na.”
Tameme ang dalawa. Yung mga nakatingin, unti-unting nagbalik sa kani-kanilang workout, pero iba na ang hangin. Mas tahimik. Mas may hiya.
At si Nico, kinuha ang tuwalya at tumbler, pinunasan ang mukha, at naglakad papunta sa susunod na set—hindi na bilang lalaki na pinagtawanan, kundi bilang taong natutong bumuhat kahit may luha.
MGA ARAL SA BUHAY
- Ang pang-aalipusta ay madaling gawin, pero ang sugat na iniiwan nito ay matagal gumaling.
- Huwag mong ikumpara ang katawan ng tao; hindi mo alam kung anong bigat ang araw-araw niyang binubuhat.
- Ang tunay na lakas ay kontrol at disiplina, hindi yabang at panlalait.
- Minsan, ang luha ay hindi tanda ng pagsuko—tanda ito na lumalaban ka pa.
- Respetuhin ang lahat sa gym at sa buhay; dahil hindi mo alam kung kailan ikaw naman ang mangangailangan ng pagkaunawa.
Kung may natamaan sa’yo sa kwentong ito, i-share mo ang post na ito sa friends at family mo. Baka may isang tao na pinanghihinaan ng loob ang makabasa at maalala: hindi mo kailangang maging malakas araw-araw, pero pwede kang bumangon kahit umiiyak.
